Inge en haar man waren mantelzorgers voor hun buren: 'We deden het met liefde, maar voelen ook opluchting dat het voorbij is'

In dit artikel:

Vijf jaar geleden kwamen Hans en Inge in hun huidige appartement wonen en al snel raakte hun leven verweven met dat van hun twee deuren verderop levende buurpaar. De vrouw leed aan Parkinson en dementie; haar man Theo had eerder kanker gehad. Wat begon als af en toe het uitlaten van het hondje en kleine klusjes, groeide uit tot dagelijkse mantelzorg: nachtwake‑momenten, hulp na valpartijen en praktisch bijspringen. Omdat Hans ambulanceverpleegkundige was en Inge in de zorg werkte, voelden zij het bijna vanzelfsprekend om in te springen, maar de belasting nam toe naarmate zowel de vrouw als later Theo achteruitgingen.

De vrouw kwam uiteindelijk in een verpleeghuis terecht; dat was een opluchting, maar Theo raakte eenzamer en ontwikkelde een alcoholprobleem. Rond de jaarwisseling 2024 belandde hij in de Jellinekkliniek; na behandeling leek het even beter, en hij sprak lovend tijdens de opening van het door Inge opgezette ‘Lief en Leed‑straatje’. Toen de kanker echter terugkeerde kreeg Theo 24‑uurszorg, veranderde zijn gedrag en ontstonden spanningen. Begin dit jaar verhuisde hij naar een hospice en overleed drie dagen later. Hans en Inge bezochten hem nog, maar moesten vervolgens omgaan met gemengde gevoelens: verdriet om het verlies en opluchting dat de zware zorg voorbij is.

Het verhaal illustreert hoe vanzelfsprekende burenhulp kan groeien tot intensieve mantelzorg, de impact van een terugkerende ziekte en verslaving, en het belang van duidelijke grenzen en buurtnetwerken.