Indy was acht toen haar moeder werd vermoord: 'Gelukkig heb ik nog mooie herinneringen'

In dit artikel:

Toen ze acht jaar oud was, werd de moeder van de geïnterviewde door haar ex-partner doodgeschoten. De vrouw had haar dochter die middag naar binnen gestuurd terwijl zij achter het huis met haar ex ging praten. Het gesprek escaleerde in een ruzie; de dochter had niet door wat er gebeurde en hoorde de schoten niet. Pas nadat hulpdiensten waren gearriveerd, vertelde een politieagent haar dat haar moeder was vermoord.

Aanvankelijk begreep het meisje nauwelijks wat de dood betekende. Na enkele weken drong door dat haar moeder niet meer terug zou komen, maar het werkelijke besef kwam pas jaren later, rond haar twaalfde of dertiende. Haar moeder had de problemen in de relatie bewust voor haar verborgen gehouden, waardoor de moord volledig onverwacht kwam. Als kind ging ze vooral door met school, vriendinnen en paardrijden. Ze sloot zich emotioneel af en sprak lange tijd nauwelijks over het verlies.

Na de moord woonde ze eerst ongeveer twee jaar bij haar oom en tante. De situatie met hun jonge kinderen werd echter te zwaar, mede doordat haar verdrietige neefje soms agressief reageerde. Daarom verhuisde ze naar haar oma, bij wie ze uiteindelijk rust vond. Ook haar biologische vader was beschikbaar, maar bij hem zou ze geen eigen plek hebben gehad en de verstandhouding met haar stiefmoeder was destijds moeizaam. Inmiddels heeft ze goed contact met haar vader en stiefmoeder.

Ze beschrijft haar moeder als haar beste vriendin: lief, beschermend en zeer belangrijk in haar leven. Ze koestert herinneringen aan gezamenlijke vakanties, paardrijden en een reis naar Ibiza. De liefde voor paarden heeft ze van haar moeder meegekregen. Paarden hielpen haar na de moord om met haar emoties om te gaan; daarbij hoefde ze niets uit te leggen of onder woorden te brengen. Een eerdere therapiesessie werkte niet, omdat ze toen nog te overweldigd was. Nu overweegt ze opnieuw therapie, omdat ze naar eigen zeggen sterk genoeg is om het verdriet verder te verwerken.

Vanaf haar veertiende praatte ze vaker over haar moeder, vooral met vriendinnen van haar moeder. Met haar oma lukt dat nauwelijks, omdat het verlies voor haar te pijnlijk is. De geïnterviewde wil haar niet extra belasten. Deelname aan de documentaire *Fase 8: Femicide* heeft het verwerkingsproces opnieuw op gang gebracht en maakt het makkelijker om haar verhaal te delen.

De vrijlating van de dader op 27 december 2025 was zwaar. In de eerste weken daarna was ze voortdurend alert, schrok ze van mensen die op hem leken en controleerde ze auto’s die deden denken aan die van hem. Inmiddels ervaart ze iets meer rust, maar ze wil geen contact of excuses van hem; ze wil vooral dat hij haar en haar familie met rust laat. Tijdens zijn proces sprak ze als tienjarige haar slachtofferverklaring uit.

Ze woont nog altijd bij haar oma in de omgeving waar de moord plaatsvond. De plek ligt op haar dagelijkse fietsroute en roept herinneringen op, maar verhuizen wil ze niet: haar familie, vrienden, opleiding en paarden zijn daar. Ze studeert commerciële economie met sportmarketing en zit in haar derde jaar. Haar eigen paard moest vorig jaar worden ingeslapen, maar ze rijdt inmiddels op jonge paarden van anderen.

Hoewel ze haar moeder mist bij belangrijke gebeurtenissen en soms een witte vlinder als teken van haar aanwezigheid ziet, probeert ze niet voortdurend met het verlies bezig te zijn. De moord heeft haar naar eigen zeggen gevormd: ze blijft kalm in moeilijke situaties en wil bewust het maximale uit het leven halen. Ze steunt de grotere aandacht voor femicide, omdat die volgens haar kan helpen nieuwe slachtoffers te voorkomen. Ze voelt zich meestal niet onveilig, maar stelt zich uit zelfbescherming slechts open tegenover een kleine kring van vertrouwde mensen.