Harriet vond de liefde dankzij de camino: 'Aan het eind van onze tocht vroeg hij me ten huwelijk'

In dit artikel:

Harriet ontdekte al jong dat langeafstandswandelen haar lichaam en geest in een meditatief ritme brengt. Tijdens het lopen dacht ze na over wat echt belangrijk was, vond ze ontspanning in de natuur en ontmoette ze andere wandelaars. In 2003 hoorde ze voor het eerst over de Camino Francés, de eeuwenoude pelgrimsroute van de Pyreneeën naar Santiago de Compostella. Door haar gezin en baan had ze aanvankelijk geen tijd om de tocht te maken.

Toen ze in 2003 een knobbeltje in haar borst ontdekte, besloot Harriet dat ze het jaar daarop de camino zou lopen. Het bleek gelukkig om een onschuldige cyste te gaan. In de zomer van 2004 vertrok ze met haar toenmalige echtgenoot en hun tienjarige zoon. De reis werd zo gepland dat die ook voor hun kind leuk was. Harriet voelde zich onderweg gelukkig en vrij: alles wat ze nodig had, droeg ze in haar rugzak. Later liep ze de route nog meerdere keren met haar ex-man.

Harriet verdiepte zich in de geschiedenis van de camino en ontdekte dat het niet om één route gaat, maar om een netwerk van Europese pelgrimswegen naar het graf van de apostel Jakobus in Santiago. Ze sloot zich aan bij het Nederlandse Genootschap van Sint Jacob, dat toekomstige pelgrims ondersteunt.

De camino had grote invloed op haar leven. Tijdens het lopen besefte Harriet dat ze met haar handen wilde werken en iets met mensen en natuur wilde doen. Ze volgde opnieuw een opleiding en begon een praktijk als schoonheidsspecialiste met biologische verzorgingsproducten. Volgens haar nemen veel mensen een pelgrimstocht wanneer ze op een kruispunt in hun leven staan, omdat wekenlang lopen ruimte biedt om verlangens en keuzes te onderzoeken.

Ook haar huwelijk kwam op zo’n kruispunt terecht. Nadat haar ex-man met pensioen was gegaan, liepen ze vijf weken samen opnieuw de Camino Francés. Thuis kon hij daarna moeilijk zijn draai vinden. Harriet stelde voor dat hij alleen verder zou wandelen om na te denken over zijn toekomst. Tijdens die tocht werd hij verliefd op een andere vrouw, wat uiteindelijk tot hun scheiding leidde. Harriet was diep gekwetst, maar weigerde de camino op te geven. De eerste route na de scheiding liep ze met tranen in haar ogen, langs plekken vol gezamenlijke herinneringen. Door te blijven lopen verwerkte ze haar woede en verdriet en kon ze uiteindelijk ook dankbaarheid voelen voor hun goede jaren.

Drie jaar geleden plaatste Harriet op Facebook een oproep voor een wandelmaatje. Ze zocht geen nieuwe liefde, maar iemand om de camino mee te delen. Ze kreeg één reactie, van Teun. Tijdens hun eerste wandeling vertelde hij dat hij na de dood van zijn vrouw vanuit Nederland naar Santiago was gelopen, met zijn bagage in een karretje. Hun gedeelde liefde voor wandelen en hun vergelijkbare ervaringen brachten hen dichter bij elkaar. Bij het afscheid kusten ze elkaar en ontstonden er gevoelens.

Harriet liep eerst nog alleen de Camino de Madrid, terwijl Teun de Camino Portugués aflegde. Die tocht hielp haar het verleden bewust achter zich te laten. Daarna begonnen ze samen aan een nieuwe toekomst. Ze genieten van wandelen, de natuur, gesprekken en hun gezamenlijke leven. Afgelopen april liepen ze een deel van de Vía de la Plata, van Sevilla naar Mérida. Voor hun terugvlucht bezochten ze opnieuw de kathedraal van Sevilla, waar hun reis was begonnen. Daar ging Teun op één knie en vroeg haar in het Spaans ten huwelijk. Harriet zei ja. Volgens haar heeft de camino veel genomen, maar uiteindelijk nog meer gegeven.