Germa is mantelzorger voor haar dochter en moeder: ''Je hebt levenslang', zei iemand mij ooit toen ze nog heel klein was'

In dit artikel:

Na de twintigwekenecho en een vlokkentest hoorden de ouders dat hun dochter Ive een chromosoomafwijking had die vergelijkbaar is met het syndroom van Down. Artsen voorspelden mogelijke problemen met lopen, praten, haar nieren, heupen en voeding. Hoewel abortus binnen hun christelijke gezin geen optie was, dacht haar moeder kort aan een uitweg uit haar vroegere leven. Ze wilde Ive echter absoluut niet verliezen.

Ive had na haar geboorte beademing nodig, maar mocht na twee weken naar huis. Kort daarna kreeg haar moeder te horen dat haar vader longkanker had. Ze combineerde de intensieve zorg voor Ive met de zorg voor hem, totdat hij ruim een jaar later overleed. Een jaar daarna kreeg ze een burn-out. Ze werkte als kinderverpleegkundige en had in de eerste jaren vrijwel alle zorgtaken voor Ive op zich genomen; samen met haar man moest ze leren de zorg eerlijker te verdelen.

Toen Ive ongeveer acht was, vroeg haar moeder zich af hoelang ze de zorg nog aankon. Aankleden kostte dagelijks anderhalf uur en Ive kon door prikkels niet altijd deelnemen aan het leven van haar oudere broer. Vier keer dolfijnentherapie op Curaçao hielp het gezin om haar gedrag anders te benaderen en haar meer regie te geven.

Met hulp van een psycholoog ontdekte de moeder dat ze nauwelijks tijd voor zichzelf nam. Ze begon daarom af en toe alleen met de trein naar Amsterdam te gaan om koffie te drinken en te lezen. Ive logeert inmiddels maandelijks in een logeerhuis, wat haar ouders rust geeft. Tegelijk zoeken ze naar een passende woonplek waar hun dochter later kan wonen, al zal het loslaten volgens haar moeder altijd moeilijk blijven.

Daar komt de zorg voor haar achteruitgaande moeder, die Parkinson heeft, nog bij. Ze is soms boos en uitgeput, maar benadrukt hoeveel ze van Ive houdt. Samen met haar man en zoon wil ze binnenkort vier maanden met een camper door Europa reizen, inclusief Ive: een vooruitzicht waar ze naar uitkijkt, al verwacht ze dat het soms flink zal botsen.