Geluk-expert Merijn Ruis ging op de fiets naar Istanbul
In dit artikel:
Merijn Ruis, toegepast psycholoog en spreker over geluk, reisde samen met zijn vriend Loek per fiets van Nederland naar Istanbul om wetenschappelijke inzichten over geluk in de praktijk te toetsen en geld in te zamelen voor de Alzheimer Stichting — een initiatief geïnspireerd door Loeks overleden vader. De tocht ontstond zonder uitgebreide planning: ze namen verlof, pakten tent en rugzak en bedachten onderweg een budgetchallenge van tien euro per persoon per dag (meestal lukte het met de helft). De route voerde door onder meer Oostenrijk, Bosnië en Griekenland en leverde zowel ontroerende ontmoetingen als ernstige tegenslag op.
Ruis vertelt dat zijn overtuiging over geluk begon bij een eenvoudig, warm gebaar in Oostenrijk: uitgestalde manden met fruit en drankjes en een uitnodiging tot logeren in een huis waar schnaps werd gestookt. Het credo «Delen is vermenigvuldigen» bleef hem bij en fungeerde als leidraad gedurende de reis. Als toegepast psycholoog wijst hij erop dat geluk geen permanente staat is en deels bepaald wordt door genen en omstandigheden, maar dat een belangrijk deel wél beïnvloedbaar is door dagelijkse gewoonten: dankbaarheid, optimisme, beweging en relaties.
Voor hij aan de fietstocht begon, had Ruis al een experiment gedaan: een jaar waarin hij alleen dat deed wat hem blij maakte, gefinancierd met een basisinkomen uit eigen spaargeld. Die ervaring bevestigde voor hem dat geluk vaak schuilt in kleine, gewone dingen — een wandeling, een kop koffie of het opschrijven van dankbare momenten — en leidde ertoe dat hij van het onderwerp zijn werk maakte (lezingen, workshops, muziek).
Tijdens de fietstocht experimenteerden Merijn en Loek bewust met kwetsbaarheid en vertrouwen. Ze sliepen vaak bij onbekenden of in wildkampeertenten, maakten gebruik van Warm Showers (een online netwerk van gastvrije fietsers) en bedachten de zogenoemde «koffietruc»: koffiezetten bij winkels om een huiselijke sfeer te creëren waardoor voorbijgangers makkelijker contact maakten en hulp aanboden. Overal kregen ze hulp en lieve gebaren — Ruis telde 190 mensen die belangeloos iets voor hen deden — wat hem het gevoel gaf dat de wereld overwegend behulpzaam is.
Het verhaal kent ook een donker moment: in Griekenland werden ze frontaal aangereden. Ruis raakte gewond met een gebroken pols en teen; Loek bleef ongedeerd. Hoewel hij aanvankelijk geen aangifte wilde, leidde het ongeval tot contact met de betrokken bestuurster en uiteindelijk tot nieuwe vormen van hulp en verbinding — zij regelde slaapplaatsen en kookte voor hen. Fietsen was even onmogelijk, maar dankzij het toeval van een beschikbare tandem konden ze de laatste 400 kilometer naar Istanbul afleggen. Het opnieuw op de fiets stappen hielp Ruis zijn angst te overwinnen en leverde extra donaties op voor hun doel.
De kernlessen die Ruis uit de reis distilleert: je hebt weinig materiële middelen nodig om geluk te ervaren; kleine gewoonten en menselijke verbindingen wegen zwaarder dan geld; afhankelijkheid van anderen is geen zwakte maar een bron van verbinding; en door te delen vergroot je zowel je eigen geluk als dat van anderen. Hij benadrukt dat geluk deels niet maakbaar is, maar dat je met bewuste keuzes veel kunt beïnvloeden. Sinds de tocht past hij die inzichten dagelijks toe: hij zoekt sneller contact, durft hulp te vragen en kiest vaker voor ervaringen boven comfort.
Merijn Ruis schreef over zijn reis en de geleerde lessen het boek Wat als we gewoon gaan en geeft lezingen en workshops over de wetenschap van geluk (meer info: merijnruis.nl). Zijn verhaal combineert persoonlijke experimenten, praktische handvatten en een oproep om vaker te vertrouwen op de goedheid van anderen — en om het delen zelf te zien als een manier om geluk te vergroten.