'Ferry Lost' is geen documentaire, maar ordinaire reality-tv

In dit artikel:

De recente Prime Video-serie Ferry Lost, over acteur Ferry Doedens, deelt het internet: voor sommigen een rauw portret van verslaving, voor anderen goedkoop ramptoerisme. De maker volgt Doedens terwijl hij worstelt met drugs-, crypto- en aandachtverslavingen; in plaats van een comeback legt de camera vooral zijn aftakeling vast. Ondanks dat Doedens formeel toestemming gaf voor opname en uitzending, rijst de vraag of die toestemming valide was gezien zijn financiële wanhoop (onder meer een verlies van 50.000 euro, een interventie, kliniekopname en zelfs geldnood die hem naar OnlyFans dreef).

De kritiek spitst zich toe op twee zaken: ethiek en nut. Ethisch gezien lijkt de productie te profiteren van iemands kwetsbaarheid en zijn hardnekkige hunkering naar aandacht alleen maar te voeden. Qua inhoud laat de documentaire te wensen over: er ontbreken deskundigen en ervaringsdeskundigen, er zijn geen praktische handvatten voor hulpverlening en het brengt weinig context over verslaving—waardoor het meer voelt als voyeuristische reality-tv of wat de auteur “traumaporno” noemt dan als informatieve journalistiek.

De makers rechtvaardigen uitzending met het argument van waarschuwen, maar volgens de schrijver is het werkelijk doel commercieel gewin. De columnist bekent zelf ook de hypocrisie van het bingewatchen, maar raadt lezers desalniettemin sterk af om te kijken: Ferry Lost voegt weinig toe en normaliseert het uitmelken van kwetsbaarheid voor kijkcijfers. Kortom: morele twijfel overweegt boven eventuele maatschappelijke meerwaarde.