Femkes pleegzoon bleek te heftig voor haar gezin: 'Huilend riep ik dat ik niet meer voor hem kon zorgen'

In dit artikel:

Femke wist al jong dat ze pleegmoeder wilde worden. Toen ze Joris leerde kennen, bleek hij ervoor open te staan. Nadat hun dochters Noor en Eline naar de basisschool gingen, besloten ze hun gezin open te stellen voor kinderen die niet veilig bij hun biologische ouders konden wonen. Na een intensieve voorbereiding kregen ze de broertjes Milan en Levi in huis, toen zeven en vijf jaar oud.

Milan had een lichte verstandelijke beperking door alcoholgebruik tijdens de zwangerschap. Bij Levi werd autisme vermoed. De pleegouders wisten dat de jongens veel hadden meegemaakt en mogelijk trauma- en hechtingsproblemen hadden, maar Femke hoopte aanvankelijk dat liefde, rust en structuur voldoende zouden zijn. Milan voelde zich na enkele weken steeds veiliger en ontwikkelde zich tot een vrolijk en sociaal kind. Levi trok zich juist terug, sprak weinig en bleef bang dat hij niet lang bij het gezin zou blijven.

Bij Levi bleek het trauma diep te zitten. Door zijn vermoedelijke autisme kon hij emoties moeilijk herkennen en verwerken. Hij raakte regelmatig volledig ontregeld door ogenschijnlijk kleine aanleidingen, zoals een verkeerd gesneden boterham, verliezen bij een spel of een afwijzing. Tijdens woedeaanvallen schreeuwde hij, gooide spullen door het huis, beschadigde deuren en werd soms gewelddadig. Na afloop sloot hij zich vaak weer af. Lichamelijk contact verdroeg hij nauwelijks, al waren kleine momenten van toenadering voor Femke waardevol.

Het gezin paste het dagelijks leven steeds verder aan. Er kwamen vaste routines, weinig onverwachte gebeurtenissen en begeleiding vanuit de pleegzorg, school en therapie. Femke en Joris verdeelden het gezin geregeld, zodat één van hen bij Levi kon blijven. Toch had zijn gedrag grote gevolgen voor iedereen. Noor en Eline durfden geen vriendinnen meer mee te nemen en luisterden eerst of het thuis rustig was. Milan werd stil en probeerde zijn broer tijdens uitbarstingen te kalmeren.

Femke hield lang vol dat ze Levi niet mocht opgeven. Ze zag zijn gedrag als een gevolg van wat hem was aangedaan en wilde hem alsnog een goede jeugd bieden. Toen Joris na twee jaar vroeg of ze nog wel goed bezig waren, voelde ze zich eerst aangevallen. De vraag werd echter onvermijdelijk nadat Levi een zware kruk van de trap gooide, die Eline bijna raakte. Zij durfde daarna niet meer te slapen. Femke besefte dat de zorg voor Levi de veiligheid en het welzijn van de andere kinderen aantastte.

Na overleg met de pleegzorgstichting probeerde het gezin nog intensievere hulp. De situatie verslechterde echter verder. Tijdens een woedeaanval in november viel Levi eerst Milan en daarna Noor aan. Hij greep Noor bij de keel en riep dat ze dood moest. Omdat de veiligheid van geen van de kinderen nog kon worden gegarandeerd, besloten Femke en Joris dat Levi moest verhuizen. Femke meldde dit huilend bij de pleegzorgstichting en voelde zich aanvankelijk als pleegmoeder mislukt.

Levi verbleef eerst in een instelling en woont nu bij een alleenstaande pleegmoeder die zich volledig op hem kan richten. Daar gaat het volgens Femke beter met hem. Milan bezoekt hem maandelijks, terwijl een gezamenlijk verblijf met de andere kinderen niet mogelijk is. Hoewel het afscheid pijnlijk bleef, merkte Femke na Levi’s vertrek dat Noor en Eline weer vrijer lachten en Milan ontspande. Ze ziet haar besluit daarom als een moeilijke maar noodzakelijke verantwoordelijkheid voor alle kinderen. Femke hoopt dat Levi begrijpt dat zijn vertrek niet zijn schuld was en zegt altijd van hem te zullen blijven houden. De namen in het verhaal zijn vanwege privacy aangepast.