Eveline: 'Voor ons was het leven in Nederland makkelijker'

In dit artikel:

Elke week schrijft de columniste in Vriendin over het leven van haar en haar partner Emiel op het platteland. Ze tekent een beeld van een Nederland dat sterk verschilt van de stedelijke norm: weinig aansluiting op diensten, grote afstanden en praktische zelfredzaamheid bepalen het dagelijks leven.

In hun omgeving is bestellen van eten nauwelijks een optie; afhalen betekent vaak een rit van een halfuur enkel. Veel huishoudens beschikken juist wél over een diepvries, terwijl een eigen wasmachine voor velen een luxe is — wassen gebeurt regelmatig bij een tankstation of supermarkt. Ook de afvalwater- en verwarmingsvoorzieningen wijken af van de stad: veel huizen hebben een septic tank die jaarlijks geleegd wordt en grote buitenvaten voor gas of brandstof. Het koppel stookt op stookolie, controleert de voorraad met een houten peilstok en laat af en toe een tankwagen bijvullen; binnenkort wordt er naar bio-olie overgestapt.

De beperkingen brengen praktische voorzorgsmaatregelen met zich mee — een propaanfles en extra drinkwater liggen klaar voor stroom- of leidingstoringen die reparateurs soms pas na twee dagen kunnen verhelpen. Dergelijke omstandigheden scheppen een onderlinge verbondenheid tussen buren die elkaar helpen bij uitval van wifi, levering of andere ongemakken.

Tegelijkertijd omschrijft ze ook de voordelen: minder impulsaankopen buiten de deur, meer gezamenlijke avonden thuis met spelletjes en zelfgebakken cake, en een speelse, gezellige ritueel waarin hun woning “Villa Verte” bijna een kasteelgevoel krijgt. Kortom: het plattelandsleven vraagt meer planning en improvisatie, maar levert ook nabijheid en eenvoud op.