Eveline: 'In Nederland krijg ik nog niet eens een carpaccio voor dat geld'

In dit artikel:

In Frankrijk heeft de middagmaaltijd een andere status dan in Nederland: waar Nederlanders vaak ’s avonds warm eten, is lunchen daar een serieuze, gemeenschappelijke aangelegenheid. Buiten toeristische streken (Dordogne, Côte d’Azur, Var) sluiten winkels, apotheken en ambachtszaken doorgaans tussen 12.00 en 14.00 uur zodat mensen rustig kunnen lunchen.

Een belangrijk onderdeel van die cultuur zijn maaltijdcheques (tickets-restaurant) die werkgevers verstrekken. Die cheques dekken vaak rond de €15 en de werkgever kan een groot deel vergoeden (tot ongeveer 60%), waardoor veel restaurants hun dagmenu rond dat bedrag prijzen. Zo komt het dat driegangenlunches en zelfs uitgebreide vijfgangenmiddagmaaltijden voor verrassend lage prijzen worden aangeboden — soms inclusief een karaf wijn en water. Werknemers passen hun keuze aan (bijvoorbeeld de kaas overslaan) om binnen de voucherlimiet te blijven.

Doordat avondmaaltijden duurder zijn, kiezen ook gepensioneerden, alleenstaanden en liefhebbers van goed eten regelmatig voor een uitgebreide lunch; vrijwel alle restaurants accepteren de cheques en bieden daardoor betaalbare menu’s tijdens de middag (die ’s avonds vaak voor een hogere prijs van het krijtbord verdwijnen). Alcohol bij de lunch is normaal en meestal bescheiden; dat viel de auteur aanvankelijk op, maar inmiddels is zij eraan gewend — en als BOB neemt ze zelf alcoholvrij bruiswater.

Kortom: in grote delen van Frankrijk is lunchen niet zomaar een snelle hap maar een sociaal en economisch ingebedde traditie die betaalbaar uit eten gaan stimuleert en het dagelijkse ritme van werk en winkels beïnvloedt.