Evelien wilde een vierde kind... het werd een drieling
In dit artikel:
Evelien en haar partner Dries vormen een samengesteld gezin dat in korte tijd van drie naar zes kinderen groeide. Evelien had al twee kinderen uit een eerdere relatie (Alyssia, 15, en Liam, 12); samen kregen zij met Dries eerst Nio (4). Toen zij opnieuw zwanger raakte, bleek bij de eerste echo dat er niet één of twee, maar drie foetussen waren — een eeneiige drieling, een uitkomst die volgens het ziekenhuis extreem zeldzaam is. De wens om nog één kind te krijgen veranderde zo in het onverwachte geluk (en de enorme verantwoordelijkheid) van drie baby’s tegelijk.
De zwangerschap verliep niet zonder complicaties. Rond 21 weken bleek bij een echo dat twee van de foetussen een placenta deelden en dat er sprake was van tweelingtransfusiesyndroom (TTTS): de bloedvoorziening tussen die twee kinderen was ongelijk verdeeld, waardoor één foetus groeiachterstand vertoonde en de ander te veel bloed kreeg. Artsen voerden een risicovolle fetoscopische laserbehandeling uit om de afwijkende bloedvaten dicht te branden, onder plaatselijke verdoving. Evelien en Dries besloten vooraf bewust geen sprake te laten zijn van embryo-reductie; de gedachte om zo’n keuze te maken was voor hen geen optie.
Op 31 oktober 2024 werden de drielingmeisjes via geplande keizersnede met 34 weken geboren. De gewichten verschilden: Emilia woog 1,310 kg, Enora 1,845 kg en Elenore 2,7 kg. Alle drie belandden uit voorzorg op de neonatologie en mochten na korte tijd — met succes bij het drinken uit de fles en voldoende ontwikkeling — na ongeveer twee weken naar huis. DNA-onderzoek liet zien dat de meisjes uit één bevruchte eicel voortkwamen: zij zijn genetisch identiek, een zeldzaamheid die in de tekst als ‘een wonder’ wordt bestempeld.
Het dagelijks leven thuis draait grotendeels om logistiek en doorzettingsvermogen. Evelien is hoofdzakelijk verantwoordelijk voor de voeding en verzorging; Dries runt een dakdekkersbedrijf en helpt waar mogelijk. Refluxklachten bij de baby’s en het frequent moeten voeden maakten de beginmaanden intensief: schema’s met gelijktijdig voeden, veel wasgoed en een grote voorraad melk en luiers behoren tot het ritme. Toch noemt Evelien de drieling over het algemeen rustig en goedslapend, wat het draaglijker maakt. De drie tonen elk al een eigen karakter: Emilia is pittig en troostend naar haar zusjes, Elenore is expressief en noemt het gezin haar ‘dramaqueen’, Enora is het rustige mama’s kindje.
Evelien en Dries hebben bewust de oudere kinderen betrokken bij de zwangerschap en de opvang, met aandacht voor het behoud van hun eigen kind zijn. Het gezin probeert avonduren vrij te houden voor spel en samenzijn, en zegt dat de gezinsband het afgelopen jaar juist sterker is geworden. Evelien zelf worstelde aanvankelijk met twijfels over haar capaciteit om voor zes kinderen tegelijk de moeder te zijn die ze wil zijn — mede vanwege het verlies van haar eigen moeder op jonge leeftijd — maar zegt nu te leren loslaten en prioriteiten te stellen: nabijheid en knuffelmomenten wegen zwaarder dan een perfect opgeruimd huis.
Praktisch gezien staan er ook aanpassingen op de planning: woningverbouwing om extra slaapkamers en een speelhoek te creëren zodat elk kind straks een eigen plek heeft. De familie deelt het wel en wee van hun leven met de drieling publiekelijk via Instagram (@identieke_drielingmam). De reportage schetst vooral hoe medische onzekerheden, intensieve zorgbehoeften en strakke organisatie samensmelten met liefde, humor en groeiende gezinscohesie in een uitzonderlijke situatie.