'Er zou geen Pride zijn zonder protest'

In dit artikel:

Schrijver en ELLE-boekeneditor Tessel ten Zweege beschrijft hoe Pride tegelijk vreugde en onrust oproept. De regenboogvlaggen, de parade en de zichtbaarheid van queer liefde voelen bevrijdend, maar herinneren haar ook aan de kwetsbaarheid van die rechten. Ze kijkt daarbij terug op de queer geschiedenis, van Stonewall en de aidscrisis tot de strijd voor het homohuwelijk, en benadrukt dat de huidige vrijheid is opgebouwd door eerdere activisten.

Volgens Ten Zweege is Pride daarom minder een eindpunt dan een jaarlijkse herinnering dat emancipatie nooit af is. Dat idee wordt in het artikel gedeeld door verschillende queer makers. Auteur Bete van Meeuwen noemt het terecht om tegelijk dankbaar en kritisch te zijn: Pride heeft ruimte gecreëerd, maar sluit nog lang niet iedereen volledig in. Castingdirector Michiel van Maaren ziet zichtbaarheid als een doorlopende opdracht, niet als iets dat alleen in juni of juli telt.

Van Maaren vertelt dat hij in zijn werk bewust trans modellen en androgyn talent een podium geeft, omdat herkenning voor jonge queer mensen het verschil kan maken. Tegelijk laten hun ervaringen zien dat zichtbaarheid ook risico’s meebrengt: Van Maaren werd eerder mishandeld om diens uiterlijk en recent nog van de fiets getrapt, terwijl online haat en omstanderlijk stilzwijgen blijven doorgaan. De boodschap van het stuk is duidelijk: Pride mag een feest zijn, maar nooit los van protest en voortdurende strijd worden gezien.