'Er zijn veel mannen die moeite hebben met het uiten van hun gevoelens', aldus Chris Pine
In dit artikel:
Carousel, de tweede speelfilm van regisseur Rachel Lambert, werd recent gepresenteerd op het Sundance Film Festival en is een ingetogen, intiem drama over het alledaagse leven van een stel dat probeert routine en verliefdheid te verzoenen. Chris Pine speelt Noah, een ogenschijnlijk beheerste huisarts wiens zorgvuldig opgebouwde orde — een financieel worstelende huisartsenpraktijk, een rommelige echtscheiding en een tienerdochter met ernstige angststoornissen (gespeeld door Abby Ryder Fortson) — langzaam uit elkaar valt wanneer hij een relatie begint met Rebecca, vertolkt door Jenny Slate.
Lambert bouwt haar film rond subtiele observaties van kleine handelingen en stiltes: het dagelijkse ritme van afval buitenzetten of in de auto snel een sandwich naar binnen werken krijgt betekenis doordat de camera en het scenario de onderstroom van emotie en eenzaamheid blootleggen. De aanpak doet denken aan haar eerdere werk Sometimes I Think About Dying, en qua sfeer refereert de film aan intieme indies als Dan Sallitt’s Fourteen — een rustige, melancholische studie van menselijke relaties eerder dan een conventioneel liefdesverhaal.
Cinematograaf Dustin Lane voert het visuele register richting herfstige, door American‑Gothic-achtige landschappen en donkere bossen; opgenomen in Cleveland, leverde die omgeving volgens Pine nostalgische, bijna Norman Rockwell-achtige indrukken op die het verhaal een herkenbare, huiselijke melancholie geven. Die setting helpt de wisselwerking tussen controle en chaos zichtbaar te maken: Noah probeert alles in banen te leiden, maar liefde en familiedruk leggen continu scheuren in zijn façade.
Pine bespreekt hoe het personage worstelt met emotionele communicatie — een thema dat de film centraal zet. Zijn Noah wil via controle betekenis geven aan het leven, maar de relatie met Rebecca dwingt hem gevoelens te uiten die hij anders opkropt. Ruzies in de film benadrukken hoe gesprekken vaak naar absurditeit afglijden; Pine noemt dit herkenbaar: onder elke discussie schuilt een "script" en een lading subtekst. Slate voegt luchtigheid toe: zij en Pine hadden vanaf het begin een goede klik, wat de echt ogende chemie verklaart; bovendien vertelt Slate op persoonlijke toon dat ze elkaar ooit ontmoetten in The Magic Castle, een toevallige en komische ontmoeting.
Carousel zet in op empathie boven spektakel: Lambert houdt haar personages dichtbij, begrijpt hun beperkingen en toont het volwassen leven in al zijn kleine, pijnlijk fraaie details. Voor Pine markeert de film een verschuiving richting onafhankelijke, karaktergedreven rollen na zijn commerciële werk (waaronder zijn James T. Kirk‑rol in Star Trek), en geeft zowel acteurs als maker de ruimte om een subtiele, menselijke film te maken die zich richt op hoe mensen proberen contact te houden temidden van innerlijke worstelingen.