Elma verloor bijna haar dochter: 'Ik weet nu dat ik altijd naar mijn moedergevoel moet luisteren'
In dit artikel:
Elma vertelt hoe haar dochter Mylène (nu 20) vorig jaar binnen een paar dagen ernstig ziek werd door een doorgedreven blindedarmontsteking, en hoe een combinatie van onderschatting, triageadvies en vertraging bijna fataal werd. Mylène, destijds matroos operationele dienst bij de marine, kreeg eerst vage buikklachten en misselijkheid en bleef aanvankelijk thuis omdat zij en haar moeder dachten aan voedselvergiftiging of griep. Toen de pijn zich concentreerde rechtsonder en ze koorts ontwikkelde, belde Mylène zelf de huisartsenpost. De triagist zag volgens Elma geen spoed en adviseerde paracetamol en de volgende ochtend urine meenemen naar de huisarts. Ondanks het onbehagen van Elma – verpleegkundige van beroep – werd dat advies opgevolgd.
De situatie escaleerde die nacht: Mylène werd extreem bleek, kon nauwelijks lopen en maakte de huisartsenpost alsnog wakker. Uiteindelijk kon ze dezelfde ochtend naar de medische staf van defensie; bloedtests lieten sterk verhoogde ontstekingswaarden zien en ze werd doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Daar bleek de appendix geperforeerd, met pus en een abces in de buik. Na operatie ontwikkelde ze een buikvliesontsteking en dreigde ze in shock te raken. Snelle interventie in het ziekenhuis met andere antibiotica, extra vocht en sterke pijnstilling voorkwam het ergste en leidde tot herstel; een paar dagen later mocht ze naar huis. De klacht van Elma en haar man over de afhandeling door de huisartsenpost werd uiteindelijk gegrond verklaard.
Naast het medische relaas beschrijft Elma ook de emotionele nasleep. Ze voelt schuld omdat ze niet eerder het telefoontje van haar dochter overnam en heeft nachtangst en herbelevingen; ze staat op de wachtlijst voor EMDR-therapie. Voor Mylène bracht de ervaring een kentering: zij stopte bij defensie en koos opnieuw voor de opleiding HBO-Verpleegkunde, volgde samen met haar moeder een EHBO-cursus en werkt als EHBO’er. Lichamelijk herstelt ze grotendeels maar heeft nog terugkerende buikpijn die verder wordt onderzocht.
Elma reflecteert op de waarde van moederinstinct en op het belang om ernstige buikpijn niet te bagatelliseren. Ze vergelijkt de gebeurtenis met haar eigen jeugd, toen haar moeder eveneens doortastend handelde bij een levensbedreigende ziekte. De familie probeert nu vooral het leven te koesteren: ze geniet weer vaker samen van concerts en plant een droomreis door Oost-Amerika. Medisch gezien illustreert het verhaal hoe snel een blindedarmontsteking kan verslechteren naar perforatie en peritonitis, en roept het op tot alertheid bij aanhoudende of progressieve buikklachten en bij twijfel over triageadviezen.