Echte Gooische moeder Leslie Keijzer over leven met antidepressiva: 'Ik baal wel van mijn gewichtstoename'
In dit artikel:
Twee jaar na het verschijnen van Mama huilt harder – een openhartig boek over haar postnatale depressie dat tienduizenden keren verkocht werd en zelfs de Bestseller 60 haalde – vertelt Leslie hoe die onverwachte bestsellersucces haar leven veranderde. Waar ze tijdens haar dieptepunt het gevoel had de enige te zijn, bleek uit de vele reacties dat haar ervaring breed herkenning oproept. Bij signeersessies troffen vrouwen haar met tranen aan omdat ze zich eindelijk begrepen voelden; via Instagram krijgt ze nog steeds vragen van lezers die worstelen met dezelfde problemen.
Het succes van het eerste boek leidde ertoe dat Leslie nu met een tweede boek komt: Mama pakt door. Een belangrijk motief om opnieuw te schrijven was de vele vragen over haar medicatie. In het nieuwe boek legt ze uit welke middelen zij gebruikt (Sertraline), in welke dosering, en waarom afbouwen voor haar geen goed idee bleek. Ze beschrijft eerlijk zowel de positieve effecten — het herstel van angst- en paniekaanvallen en het terugwinnen van het leven — als de nadelen, zoals constante honger en gewichtstoename. Leslie was aanvankelijk terughoudend tegenover antidepressiva, kreeg er ook geen actieve steun van haar huisarts en kreeg pas hulp dankzij haar man Goof en haar psycholoog Herman. Achteraf had ze graag eerder met medicatie begonnen: hoewel de klachten in de beginfase soms verergerden, leidde het binnen weken tot herstel.
Leslie worstelt met de afhankelijkheid van de pil: rationeel ziet ze de noodzaak in, maar emotioneel wil ze graag zonder. Ze benadrukt dat wat voor haar werkt niet per se voor iedereen geldt en geeft geen medisch advies, maar pleit voor meer openheid rond antidepressiva en eerlijke ervaringsverhalen. Het boek biedt daar de ruimte voor, in tegenstelling tot korte Instagramberichten.
Eerlijkheid is een kernbegrip in haar werk en leven. Ze wil taboes doorbreken — van de moeilijkheid om over een postnatale depressie te praten tot alledaagse beslissingen als apart slapen met haar partner (omdat hij snurkt), iets waar ze weinig geheimzinnigs in ziet. Die open aanpak voert ze ook door in persoonlijke onderwerpen: ze beschrijft hun bruiloft in Spanje na vijftien jaar samen, een indrukwekkende gezinsreis naar Kenia, het gebruik van Oxazepam en wijn om vluchtangst te hanteren, en het emotionele spoor na een miskraam.
Praktische en emotionele kanten van herstel komen terug in haar reflecties over moeder zijn en toekomstplannen. Ze geniet weer van het leven, voelt zich een betere moeder en partner, maar is ambivalent over een derde kind: soms wil ze er niets van weten, soms fantaseert ze erover. Het vooruitzicht dat ze überhaupt kan nadenken over zulke keuzes ziet ze als bewijs voor haar herstel.
Korte context: postnatale depressie komt vaker voor dan vaak wordt uitgesproken; behandeling kan psychotherapie en/of medicatie omvatten. SSRI’s zoals Sertraline kunnen in het begin angst vergroten maar helpen veel vrouwen op lange termijn; bij bijwerkingen zoals gewichtstoename is afweging tussen klachtenreductie en nadelen vaak lastig.
Kort samengevat: Leslie gebruikte persoonlijke openheid om taboes te doorbreken en anderen herkenning te bieden. Haar nieuwe boek verdiept vooral het gesprek over medicatie en herstel, en illustreert hoe behandeling haar leven teruggaf — met blijvende ambivalentie over bijwerkingen en afhankelijkheid, maar met herwonnen hoop en zin in de toekomst.