Dit is waarom we soms verliefd worden op iemand die niet goed voor ons is

In dit artikel:

Je brein kiest vaak niet per se voor wat het gezondst is, maar voor wat het kent: vertrouwde patronen uit je jeugd of eerdere relaties voelen veilig, ook als ze onrust of wispelturigheid bevatten. Dit speelt zich af wanneer je iemand aantrekkelijk vindt of een relatie aangaat — je neurale systeem zoekt herkenning en veiligheid, niet altijd objectief welzijn.

Onvoorspelbaarheid en emotionele spanning kunnen intensiteit wekken omdat ze je alert maken en het beloningssysteem (vergelijkbaar met een jacht- of zoekmechanisme) extra prikkelt. Aandacht die afwisselend komt en gaat werkt als intermittente beloning: moeilijk te krijgen personen kunnen onbewust aantrekkelijker lijken omdat de onzekerheid het verlangen versterkt. Daardoor wordt ‘intens’ makkelijk verward met ‘goed’ voor je.

Vroegere ervaringen — bijvoorbeeld dat liefde iets is om te verdienen of dat aandacht instabiel is — vormen verwachtingen die je later reproduceert. Dat verklaart waarom sommige mensen steeds in vergelijkbare, soms schadelijke dynamieken belanden, zonder dat ze slechte keuzes maken; het is vaak herkenning en bekrachtiging van oude patronen.

Het verschil tussen intensiteit en gezonde liefde is cruciaal: gezonde relaties kunnen rustig en voorspelbaar zijn en bieden op de lange termijn meer vertrouwen en stabiliteit, ook al voelen ze in het begin minder spectaculair. Het goede nieuws is dat het brein plasticiteit heeft: door herhaalde, stabiele verbindingen kan rustigere liefde geleidelijker als vertrouwd en veilig gaan voelen.

Handreikingen: observeer of iemand je meer rust of meer onrust geeft en of je je gezien voelt, en realiseer je dat je gevoelens logisch zijn maar niet altijd gelijkt staan aan wat duurzaam goed voor je is.