Diana Matroos kreeg een nieuwe nier van haar vriend René
In dit artikel:
Diana Matroos (54), bekend als presentatrice, leeft sinds haar vijfde met ernstige nierschade door een aangeboren blaasafwijking die herhaalde nierbekkenontstekingen veroorzaakte. Die littekens in beide nieren leidden in de loop der jaren tot langzaam afnemende nierfunctie, hoge bloeddruk en toenemende vermoeidheid. Na jaren van medicatie en aangepaste leefstijl kreeg ze in 2022 te horen dat ze binnen één tot drie jaar een nieuwe nier nodig zou hebben; dialyse wilde ze, ook vanwege de impact op kwaliteit van leven, zo veel mogelijk voorkomen.
Zoeken naar een levende donor bleek ingewikkelder dan gedacht. Vanuit het ziekenhuis organiseerde het ‘Nierteam aan Huis’ een informatiebijeenkomst voor vrienden en familie; verschillende mensen boden zich aan, maar vielen door strenge medische en mentale screening af. Haar partner René stelde zich direct beschikbaar en doorliep de toetsen, maar hun bloedgroepen waren niet direct compatibel. Omdat een levende donornier beter is voor de ontvanger en het risico op jarenlange dialyse wil worden vermeden, besloot het medische team toch door te gaan: Diana kreeg een voorbehandeling waarbij haar immuunsysteem deels werd onderdrukt om afstoting zoveel mogelijk te voorkomen. De transplantatie vond afgelopen zomer plaats. Direct na de operatie voelde Diana zich al veel beter; ze gebruikte eerst zo’n 25 pillen per dag en slikt nu nog zes in lagere doses. Beiden herstelden snel; Diana lag tien dagen in het ziekenhuis, René kon al na één nacht naar huis.
De emotionele impact was groot. Diana beschrijft dat ze pas achteraf besefte hoe ziek ze geworden was (bijvoorbeeld trappenlopen was steeds zwaarder geworden). Het traject legde ook druk op haar relatie en dagelijkse leven: René trad lange tijd op als mantelzorger en moest veel taken overnemen. Hun relatie van vijftien jaar is volgens Diana verdiept door de ingreep; René benadrukte dat hij geen tegenprestatie verwacht en de donatie niet als wapen in toekomstige ruzies wil gebruiken.
Omdat Diana zich als publieke persoon verantwoordelijk voelde om het probleem zichtbaar te maken, legde documentairemaakster Jessica Gorter het hele proces vast. De korte film Leven Geven: a love story, mede mogelijk gemaakt door de Nierstichting, moet aandacht vragen voor levendonatie en mensen aanmoedigen eerder met elkaar te praten over het onderwerp. Diana wil dat meer mensen overwegen – en eerder bespreken aan de keukentafel – of zij bereid zouden zijn een nier af te staan, zodat zieke patiënten niet eerst jarenlang zieker hoeven te worden om ‘punten’ voor een wachtlijst te vergaren. Ze benadrukt dat de screening streng is en alleen de meest geschikte donoren doorgaan, maar dat een levende donornier doorgaans het beste resultaat geeft (in het interview wordt ongeveer 25 jaar genoemd als gemiddelde levensduur van een levende donornier; na dialyse neemt die prognose af).
Praktische adviezen uit het verhaal: let op zoutinname, wees voorzichtig met pijnstillers zoals NSAID’s (ibuprofen, diclofenac) die nierschade kunnen veroorzaken, en houd een gezonde leefstijl aan (beweging, verse voeding, niet roken, voorkomen van overgewicht). Diana gebruikt haar ervaring zowel om haar eigen herstel te vieren als om anderen te informeren over de noodzaak en mogelijkheden van levendonatie.