Deze vrouwen schreven een brief die nooit op de post ging: 'Ik ben nu drie jaar verliefd, maar je bent getrouwd'

In dit artikel:

In deze bundel van persoonlijke brieven blikken verschillende vrouwen terug op ingrijpende, vaak pijnlijke relaties met mensen die een grote rol in hun leven speelden. De brieven gaan over onbeantwoorde liefde, adoptie, vriendschapsbreuk, seksueel misbruik, een veeleisende vader en een verloren zusterband. Steeds staat de vraag centraal hoe iemand verder leeft met gemis, schaamte, boosheid of verlangen.

De eerste brief is van een vrouw die al drie jaar verliefd is op de echtgenoot van haar vriendin. Ze verlangt naar een liefde die niet kan bestaan en blijft tegelijk langs de zijlijn staan, terwijl ze zijn huwelijk respecteert. Daarna schrijft een geadopteerde dochter aan haar biologische moeder in Jakarta. Ze begrijpt dat haar moeder haar ooit uit liefde heeft afgestaan, maar worstelt met afwijzing en het gevoel nooit echt gekozen te zijn.

Ook komt een vrouw aan het woord die spijt heeft dat ze het vertrouwen van haar overleden vriendin Monica schond door een geheim door te vertellen. Door die breuk spraken ze jaren niet meer; pas na Monicas plotselinge dood door een herseninfarct beseft ze hoe definitief het verlies is. Een andere brief is veel zwaarder: een vrouw richt zich tot John, die haar als kind jarenlang emotioneel en lichamelijk misbruikte. Ze beschrijft hoe hij zich als ‘vriend’ in het gezin nestelde, hoe hij haar grenzen verlegde en hoe ze via therapie probeert zijn macht over haar los te laten.

Tot slot zijn er twee brieven over familie. Een dochter schrijft over haar overleden vader, een ambitieuze maar moeilijke man die veel druk op haar legde en haar gevoel van eigenwaarde aantastte. Nu hij dood is, voelt ze meer rust en probeert ze mild naar hem te kijken, zonder zijn tekortkomingen te vergeten. Een andere vrouw richt zich tot haar zus Nathalie, met wie ze na de scheiding van hun ouders volledig vervreemd raakte. Nu ze hoort dat haar zus een kind heeft gekregen, groeit het verlangen om de band misschien ooit te herstellen. De rode draad in alle brieven is verlies, maar ook de behoefte om woorden te geven aan wat te lang bleef steken.