De man van Angela wilde liever door het leven als vrouw
In dit artikel:
Toen de vrouw in het verhaal thuiskwam na een vakantie met haar dochter Kiara (toen 2,5), kreeg ze van haar partner Josy de onverwachte bekentenis dat hij liever als vrouw wilde leven. Wat voor haar aanvoelde als een volkomen verrassing, bleek voor Josy het resultaat van een snelproces van zelfonderzoek: online informatie bevestigde bij haar het gevoel van genderdysforie — het niet in overeenstemming voelen met het geboortegeslacht. Ze besloot meteen open kaart te spelen, uit angst haar gezin te verliezen, en stortte emotioneel in.
De eerste maanden waren turbulent. De partner ervoer ongeloof, boosheid en verwarring: plotselinge vrouwelijke kleding, pruiken en make-up in huis — soms zelfs met hun jonge dochter aanwezig — schokten hem en brachten Kiara in de war. De snelheid van Josy’s omslag en het gebrek aan geleidelijke communicatie zorgden voor wrijving; vader en dochter voelden zich aan de zijlijn getrokken. Die spanningen leidden tot relatietherapie, gesprekken en lange periodes van twijfel over de toekomst van hun relatie.
Na ongeveer driekwart jaar besloot de partner, gedwongen door liefde en het gezamenlijke verleden, de relatie voort te zetten. Inmiddels is dat ruim tweeënhalf jaar geleden. Om Kiara (nu rond de vijf) de verandering begrijpelijk te maken, kozen ze bewust voor de term "mammie" om het rollenpatroon voor haar niet verwarrend te maken. Vooraf en tijdens de overgang werd ook therapeutische begeleiding ingezet, mede omdat Kiara kort daarvoor een rouwproces doormaakte door het overlijden van haar oom. De ouders letten er bewust op hoe het kind de nieuwe gezinssituatie verwerkt; Kiara blijkt opmerkelijk veerkrachtig en noemt het nieuwe gezin normaal. Een enkele keer geeft ze aan papa te missen — meer het idee van “papa” dan de persoon — maar verder praat en speelt ze vrolijk; pesterijen zijn tot nu toe minimaal gebleven.
Familierelaties en sociale reacties wisselden. De familie van Josy moest wennen, maar omarmde haar uiteindelijk. Van de kant van de partner verloor het stel één vriendin wegens geloofsovertuigingen; verder bleven de reacties grotendeels ondersteunend. Voor Josy zelf is de medische kant van de transitie in gang gezet: vrouwelijke hormonen (met borstontwikkeling en emotionele schommelingen), lasers voor bodyhair en een wachtlijst voor operaties. De hormonen zorgden voor lichamelijke en stemmingsveranderingen die ook invloed hadden op de huiselijke sfeer: soms emotioneel labiliteit en een modekeuze die de partner aanvankelijk oncomfortabel vond. Na veel gesprekken is Josy gaan kiezen voor iets oudere, meer volwassen kleding en minder opvallende looks, wat de spanningen verminderde.
Intimiteit binnen het koppel veranderde aanzienlijk; seksualiteit is nauwelijks meer aanwezig, deels door hormonale invloeden en veranderde lichaamsbeleving bij Josy. De partner geeft aan nog aantrekkingskracht te voelen — vooral omdat Josy zichtbaar gelukkiger is — maar erkent dat de relatie veranderd is en dat hij niet precies weet hoe die zich verder zal ontwikkelen. Ze nemen het op zich en laten veel aan de tijd over.
Het gezin kreeg recent nieuw leven: vier maanden geleden werd hun tweede kind, Noah, geboren, een bewuste beslissing van beiden na alles wat ze hebben doorgemaakt. De ouders benadrukken dat liefde en stabiliteit voor de kinderen nu voorop staan: twee moeders die veel aandacht en zorg bieden. De namen in het verhaal zijn om privacyredenen gefingeerd; de redactie kent de echte namen.
Kernpunten: een plotselinge coming‑out van een partner leidde tot verwarring en conflicten, maar ook tot therapie, aanpassing en uiteindelijk voortzetting van de relatie; de transitie is medisch en sociaal in ontwikkeling, kinderen blijken zich verrassend goed aan te passen, en het gezin zet in op liefde en stabiliteit ondanks onzekerheden over intimiteit en de toekomst.