De 13 grootste verschillen tussen het boek en de film 'Wuthering Heights'

In dit artikel:

Emerald Fennells verfilming van Emily Brontë’s Wuthering Heights draait nu in de bioscopen en wijkt sterk af van de bijna 200 jaar oude roman. Fennell zegt dat ze geen letterlijke adaptatie wilde, maar een film die de gevoelens weerspiegelt die zij als veertienjarige uit het boek haalde. Die persoonlijke insteek leidde tot brede wijzigingen in plot, personages en toon; het artikel somde dertien belangrijke verschillen op.

Belangrijkste wijzigingen:
- Veel personages verdwijnen of worden samengevoegd. Hindley, Cathys gemene broer uit het boek, speelt in de film praktisch geen rol; delen van zijn verhaallijn worden naar Cathys vader verplaatst, die in de film een wrede tiran is in plaats van de milde meneer Earnshaw uit de roman.
- Heathcliffs achtergrond en aankomst zijn veranderd: waar Brontë hem als een vaag gevormde, mogelijk niet-witte vondeling beschreef, arriveert hij in de film met een vaderfiguur en wordt hij gespeeld door de witte acteur Jacob Elordi. Die casting veroorzaakte kritiek over whitewashing; Fennell verdedigde haar interpretatie als telkens persoonlijk gekleurd.
- Vertellers en kaderpersonages zijn geschrapt: Mr. Lockwood, via wie het boek begint, ontbreekt in de film. De openingsscène van de film is ook heel anders—een expliciete, grimmige ophanging in een stad in plaats van Lockwoods bezoek.
- Relaties en rollen zijn aangepast: Nelly is meer gezelschapsdame dan huishoudster; Edgar en Isabella zijn in de film geen broer en zus maar leraar en pupil; Joseph is jonger en fungeert deels als komische noot met een seksuele verhaallijn.
- Seksualiteit en explicietheid zijn vergroot: waar Brontës roman ingetogen blijft over lichamelijk contact, toont Fennells versie veel expliciete seksscènes en een scèneserie waarin Cathy haar seksuele ontwaking ervaart.
- Verhaalelementen zijn ingekort of anders geëindigd: de film stopt feitelijk bij deel één van het boek, met Cathys dood; de zwangerschap eindigt in de film in een miskraam, terwijl in het boek Catherine een dochter krijgt die later belangrijk wordt.

Kort gezegd presenteert Fennells film een gedurfde, sfeergedreven herinterpretatie die personages dunt, de nadruk verlegt naar seksuele en sadomasochistische componenten en sommige klassieke plotlijnen wegsnijdt of herschrijft. Voor liefhebbers van de roman betekent dat veel bekende details ontbreken of anders zijn ingevuld; de film is daarmee meer Fennells persoonlijke visioen dan een strikte bewerking van Brontës verhaal.