Clint Eastwood: 'De Verenigde Staten zijn niet zoals Europa. Hier bestaan niet veel originele kunstvormen.'

In dit artikel:

De tekst schetst een beknopt historisch overzicht van de western en de acteurs die het genre vormgaven, van de stomme film tot de Europese spaghettiwestern en de onmiskenbare rol van Clint Eastwood daarin. In het vroege filmtijdperk stonden Tom Mix — bekend om spektakel, paardrijstunts en heldhaftige figuren — en Harry Carey — die duistere, moreel ambigue personages neerzette — tegenover elkaar. Met de komst van de geluidsfilm maakte regisseur John Ford van John Wayne een wereldwijde westernicoon via Stagecoach (1939) en latere klassiekers als Red River, The Searchers en Rio Bravo; Wayne kreeg uiteindelijk een Oscar voor Il Grinta (1969).

In de jaren zestig verschuift het zwaartepunt naar Europa, waar de spaghettiwestern nieuwe vertelvormen en een andere esthetiek introduceert. Italiaanse producties lanceerden sterren als Franco Nero en het komische duo Terence Hill en Bud Spencer, maar vooral Clint Eastwood kreeg wereldwijd aanzien na zijn samenwerking met Sergio Leone: de bekende 'dollartrilogie' (A Fistful of Dollars, For a Few Dollars More, The Good, the Bad and the Ugly). Eastwood bouwde daarop als acteur en regisseur voort met films als High Plains Drifter, Pale Rider en vooral Unforgiven (1992), waarmee hij ook als regisseur een Oscar won.

Eastwood wordt in de tekst gepresenteerd als belichaming van de spaghettiwestern en als pleitbezorger van de unieke status van de western binnen de Amerikaanse cultuur. Hij benadrukt dat de VS, in tegenstelling tot Europa, weinig originele kunstvormen hebben en noemt de western — naast jazz en blues — als een van de weinige echt eigen Amerikaanse bijdragen: "De Verenigde Staten zijn niet zoals Europa." De bijdrage van de spaghettiwestern wordt gepositioneerd als een creatieve doorbraak die het genre vernieuwde en nieuwe typen helden en verhalen mogelijk maakte.