Cindy's dochter (21) had een ketamineverslaving: 'Ik voelde me zó machteloos'
In dit artikel:
Toen hun oudste dochter Juul (geboren 2004) in de lente van 2020 tijdens een festival voor het eerst xtc probeerde, leek dat onschuldig. Tijdens de lockdown groeide dat experimenteren echter uit tot dagelijks gebruik van ketamine: eerst met vrienden, later ook alleen om nare gedachten weg te drukken of om weer in slaap te vallen. Het middel, populair geworden als partydrug maar oorspronkelijk een verdovingsmiddel, beschadigt bij veelvuldig gebruik de blaas doordat afbraakstoffen via de urine werken. Juul raakte snel lichamelijk ondermijnd: ze viel extreem af (tot circa 45 kilo), had constante, hevige pijn en moest zeer vaak naar het toilet. Huisartsbezoeken leverden aanvankelijk alleen een antibioticakuur op; de ernst van de blaasbeschadiging werd pas duidelijk toen twee vriendinnen de ouders waarschuwden.
Na weken van verslechtering belde Juul huilend of haar moeder thuis wilde komen; ze kon bijna niet zitten van de pijn en zei dat ze er klaar mee was. Op haar zeventiende volgde ambulante hulp en uiteindelijk opname in een afkickkliniek — de eerste van twee langdurige opnameperiodes van ongeveer drie maanden. Tussen de behandelingen door had Juul terugvallen; op het dieptepunt gebruikte ze naar eigen zeggen tot wel tien gram per dag. De familie maakte vreselijke, machteloze perioden door, maar bleef haar steunen en bracht haar samen naar de instelling. De opnames boden ook steun aan de ouders: specifieke ouderbijeenkomsten gaven inzicht in het denk- en gedragsmodel van verslaafden en lotgenotencontact verlichtte de eenzaamheid.
Medisch leed bleef echter groot. Juul kreeg een nierkatheter, die het lichaam afstootte, onderging drie operaties om beschadigde delen van de blaas te verwijderen, kreeg blaasspoelingen en slikte langere tijd veel medicatie. De moeder ervoer dat (huis)artsen nog vaak zoekende zijn naar behandelopties voor ketamine-schade. Inmiddels lijkt de situatie te stabiliseren: Juul is medicatievrij, pijnvrijer en hoeft minder vaak te plassen; volgens de moeder is haar dossier bij het ziekenhuis hopelijk binnenkort af te sluiten.
Twee jaar na de laatste opname is Juul clean. Ze werkt als administratief medewerkster, sport weer en heeft een relatie. Ze is veranderd: kiest vaker om nuchter te blijven op feestjes en gebruikt het autorijden soms als excuus om geen drank te nemen. De moeder geeft aan dat vertrouwen nog kwetsbaar is — elke festivalavond of vakantietrip blijft spannend — maar ziet grote vooruitgang en veerkracht.
Als antwoord op de schaamte en onwetendheid die ze ervoer, richtten de moeder en een lotgenoot in Someren praatgroep Veerkracht op voor ouders van verslaafden. Ze waarschuwen voor de normalisering van drugs in media, roepen op tot betere bijscholing van zorgverleners en benadrukken hoe belangrijk vroegtijdige signalering en steun uit de omgeving zijn. Juul wil volgend jaar de opleiding tot ervaringsdeskundige gaan doen en zet zich af en toe al in om anderen te informeren. De familie is dankbaar voor de vrienden die de verslaving aan het licht brachten: zonder hen was de omslag misschien niet gekomen.