Christine is mantelzorger voor haar man: 'Toch blijft ons huwelijk in balans'

In dit artikel:

Dertien jaar geleden werd Henk plotseling met spoed opgenomen: onder de oppervlakte speelde al langere tijd een aneurysma bij een belangrijk bloedvat bij zijn hart, waarna een ingrijpende operatie en een ernstige infectie volgden. Zijn toestand was levensbedreigend en hij revalideerde maandenlang in een kliniek; na ongeveer een halfjaar mocht hij weer naar huis. Destijds was het gezin net verhuisd naar een grote stad en de drie kinderen waren 14, 16 en 18 jaar, waardoor de ziekte extra veel impact had op een periode die al druk en ingrijpend was.

Het gezin probeerde zoveel mogelijk samen te blijven en gewone, betekenisvolle momenten te creëren om Henk niet uitsluitend als patiënt te laten voelen: foto’s van de kinderen in zijn ziekenhuiskamer, samen filmpjes kijken en het vieren van het slagen van hun dochter waren voorbeelden. De kinderen hielden zich staande door zich op school en eigen activiteiten te richten; hun nuchterheid hielp het gezin praktische stormen door te komen. Humor en kleine gebaren — zelfs een grapje op het whiteboard in de revalidatieafdeling — speelden een rol in het behoud van veerkracht.

De vrouw vertelt hoe belangrijk sociale steun en duidelijke communicatie waren. Vrienden en kennissen ontlastten het gezin met koken en huishoudelijke hulp, terwijl zij bewust de relationele zorg voor Henk zelf behield. Ze vroeg bekenden ook om regelmatig bij de kinderen te informeren, zodat zij een volwassene hadden om op terug te vallen zonder hun ouders extra te belasten. Haar advies: durf hulp te vragen en wees helder over welke taken je wilt uitbesteden.

Ook nu blijft Henks gezondheid kwetsbaar: hij is snel vermoeid, loopt alleen korte afstanden en heeft bij langere stukken een rolstoel nodig. Zijn vrouw helpt waar nodig, maar ziet zichzelf primair als echtgenote en partner in plaats van als formele mantelzorger; openheid, veel praten en samen lachen houden hun relatie in balans.