Christels man verliet haar na de diagnose borstkanker: 'Hij kon niet omgaan met zieke mensen, zei hij letterlijk'
In dit artikel:
Toen Christel op 38-jarige leeftijd hoorde dat ze borstkanker had, dacht ze samen met haar man Hugo stap voor stap door de behandeling heen te komen. Het echtpaar was twaalf jaar getrouwd en had twee jonge kinderen. Hugo leek aanvankelijk betrokken: hij ging mee naar afspraken, stelde vragen, zorgde voor thee en hielp met de kinderen.
Een week na de diagnose vertelde Hugo echter dat hij de mogelijke gevolgen van de ziekte niet aankon. Hij was bang voor operaties, chemotherapie, haarverlies en een veranderd lichaam. Hij zei dat hij niet met een zieke, kale of lichamelijk veranderde vrouw kon omgaan en verliet vervolgens het gezin. Christel bleef verbijsterd achter, terwijl hun kinderen boven sliepen.
Met hulp van haar moeder en vriendinnen moest ze tegelijk herstellen, behandelingen ondergaan en voor haar kinderen zorgen. Haar moeder hielp met het huishouden en de dagelijkse structuur, terwijl advocaten een ouderschapsplan opstelden. Tijdens twee jaar van operaties, chemotherapie, controles en onzekerheid bleef Christel verantwoordelijk voor school, sport en de verzorging van haar kinderen. Ook op dagen waarop ze misselijk, duizelig en uitgeput was, moest ze bijvoorbeeld schoolspullen ophalen, een spreekbeurt oefenen of ’s avonds boterhammen smeren.
De ziekte had niet alleen lichamelijke gevolgen. Christel miste Hugo als partner en steun, vooral wanneer ze bang was of haar kinderen vroegen of ze doodging. Toen haar haar uitviel, werd ze opnieuw geconfronteerd met zijn afwijzende woorden. Toch kreeg ze steun van haar moeder en vriendinnen, die haar hielpen de dagelijkse zorg vol te houden.
Uiteindelijk bleek een amputatie niet nodig en werd Christel na de behandelingen genezen verklaard. Dat betekende niet dat alles voorbij was: haar lichaam, leven en huwelijk waren veranderd. De scheiding verliep zakelijk, met weinig contact tussen Hugo en de kinderen. Later hoorde Christel dat hij een jongere vriendin had, wat haar opnieuw pijn deed en haar gevoelens van verdriet uiteindelijk in boosheid deed omslaan.
Christel zegt dat ze dankbaar is dat ze gezond is en veel liefde van haar kinderen krijgt. Ze ontdekte dat ze lichamelijk en mentaal sterker is dan ze dacht. Voor haar was de kankerdiagnose niet het allerergste; dat was het moment waarop de man die haar hand vasthield tijdens het slechte nieuws haar losliet toen het echt moeilijk werd. De namen in het verhaal zijn om privacyredenen veranderd.
Vandaag Inside: René van der Gijp geniet van flauwe grap in nieuw tv-programma van Wilfred Genee