Charlotte werkt op een traumahelikopter: 'In dit werk moet je altijd ready to go zijn'

In dit artikel:

Charlotte werkt als MMT-verpleegkundige op de traumaheli vanaf Rotterdam Airport. Haar werkdag begint om half zeven met een uitgebreide controle van de helikopter, medische apparatuur, medicijnen en communicatie. Daarna staat het team, bestaande uit een arts, piloot en verpleegkundige, voortdurend klaar om uit te rukken.

Charlotte koos voor de acute zorg nadat haar vader langdurig in het ziekenhuis had gelegen. Na haar verpleegkundeopleiding werkte ze op een verpleegafdeling en later tien jaar op de ambulance. Vervolgens volgde ze de SEH-opleiding en solliciteerde ze naar een gewilde plek bij het Mobiel Medisch Team. In haar opleiding leerde ze niet alleen alles over specialistische medische zorg, maar ook over de techniek van de helikopter, navigatie, communicatie met de luchtverkeersleiding en vliegen in het donker. Eind 2021 rondde ze het traject af.

Nederland heeft vier traumahelikopters, die rouleren over Amsterdam, Rotterdam, Nijmegen en Groningen. Het Rotterdamse team bestaat uit elf verpleegkundigen, dertien artsen en zeven piloten en bedient een groot gebied tussen onder meer Leiden, Utrecht, Breda en Zeeland. Vanuit Rotterdam komen gemiddeld tien meldingen per dag binnen. Het team wordt ingezet bij zware verkeersongevallen, reanimaties, valpartijen, epileptische aanvallen en andere levensbedreigende situaties. Soms wordt een oproep onderweg geannuleerd of volgt direct een nieuwe melding.

De helikopter is doorgaans binnen vier tot twintig minuten bij een incident. De MMT-verpleegkundige moet tijdens de vlucht tegelijk medische, technische en veiligheidszaken in de gaten houden: van de aanwezigheid van drones en hoogspanningsmasten tot het vinden van een geschikte landingsplek. Daarvoor is overdag ongeveer 25 bij 25 meter nodig. Een park of sportveld kan geschikt zijn, maar obstakels zoals parasols kunnen een landing alsnog onmogelijk maken. De helikopter brengt de patiënt meestal niet naar het ziekenhuis; in stedelijke gebieden is de ambulance sneller bij de spoedeisende hulp. De arts rijdt dan mee met de ambulance, waarna Charlotte en de piloot hem later ophalen.

Tussen de inzetten door controleert het team de medische voorraad, bestelt het materiaal en maakt het de hangaar en helikopter schoon. Het werk is emotioneel zwaar, zeker wanneer kinderen betrokken zijn. Charlotte schat dat ongeveer een kwart van de patiënten overlijdt. Om zichzelf te beschermen houdt ze na een inzet liever afstand en richt ze zich op de volgende taak. Ze verwerkt gebeurtenissen door erover te praten met haar man, familie en collega’s. Het team bespreekt iedere inzet kort na afloop, kan een getrainde peersupporter of psycholoog inschakelen en gebruikt humor om spanning te verminderen. Ondanks de ernst van het werk blijft de afwisseling voor Charlotte de belangrijkste aantrekkingskracht.