Charlotte Casiraghi (39): 'Ik denk niet dat je volledig kunt controleren wat anderen op je projecteren'
In dit artikel:
Charlotte Casiraghi, prinses uit Monaco en recent auteur van haar eerste soloboek La fêlure, verschijnt in dit gesprek als bedachtzaam en literair georiënteerd. We ontmoeten haar in Madrid en later in Parijs; ze spreekt traag en doelbewust, altijd met een versleten notitieboekje binnen handbereik. Haar nieuwe boek vormt de neerslag van een langere intellectuele weg: filosofie en literatuur zijn bij haar geen abstracties maar levensmiddelen die helpen pijn, breuken en identiteit te onderzoeken.
La fêlure onderzoekt het idee van scheuren — niet als eenvoudig verlies, maar als plekken waar kwetsbaarheid, littekens en soms nieuwe betekenissen ontstaan. Het boek is geïnspireerd door teksten als Fitzgeralds The Crack-Up en door schrijvers die haar gevormd hebben sinds haar jeugd: Baudelaire, Rilke, Robert Graves, Colette en Simone de Beauvoir. Casiraghi wil geen heroïsche mythe van herstel prediken; ze beschrijft strategieën, maskers en verdedigingsmechanismen die mensen gebruiken om met hun wonden om te gaan, en benadrukt dat kwetsbaarheid persoonlijk en historisch bepaald is.
Naast schrijver is ze actief als moderator van literaire en filosofische evenementen — onder meer Les Rendez-vous littéraires rue Cambon voor Chanel en Les Rencontres Philosophiques de Monaco, een initiatief van tien jaar oud waarin filosofen, kunstenaars en wetenschappers samen debatteren over actuele thema’s als ecologie, onderwijs en waarheid. Die podia reflecteren haar overtuiging dat denken terug in het publieke gesprek moet komen, buiten academische marges.
Centraal in het interview staan hedendaagse zorgen: de verzadiging door beelden en informatie die empathie verdooft, de concentratie van technologische macht en de inkrimping van het publieke debat door algoritmische bubbels. Casiraghi pleit voor het herstellen van fysieke ontmoetingen en aandachtige uitwisseling als tegenwicht. Literatuur noemt ze een essentieel instrument om verbeeldingsvermogen en empathie te cultiveren — vooral in een tijd waarin het tonen van lijden vaak derealiseert.
Andere thema’s in het gesprek zijn de complexiteit van moederschap — ver weg van moralistische voorschriften — en de noodzaak om vrouwelijke stemmen en ervaringen te blijven erkennen. Ze benadrukt dat intimiteit politiek kan zijn, en dat genderkwesties mannen en vrouwen samen aangaan. Ook waarschuwt ze voor psychisch en verbaal geweld: woorden kunnen ontmenselijken en als aanzet tot grotere vormen van geweld dienen, daarom vraagt ze om zorgvuldigheid in taal.
Ten slotte reflecteert ze op grenzen — lichamelijk, rationeel en emotioneel — en op de illusie dat wetenschap of technologie onze kwetsbaarheid volledig kan oplossen. Emotionele moed betekent volgens haar weerstand bieden aan angst zonder die te ontkennen. In een cultuur die perfectie en zichtbaarheid beloont, ziet Casiraghi stilte, traagheid en imperfectie als subtiele vormen van verzet en als noodzakelijke ruimten voor creatie. Haar hoop put ze uit de menselijke capaciteit zowel te wanhopen als toch te blijven hopen.