Chantal: 'Confrontaties? Die ga ik altijd uit de weg'

In dit artikel:

Chantal, moeder van twee kinderen en al twintig jaar samen met Brian, heeft grote moeite met confrontaties en grenzen stellen. Ze ruimt thuis steeds de schoenen van haar gezin op, neemt taken over en staat toe dat anderen verantwoordelijkheid bij haar neerleggen, terwijl ze zich daar wel aan ergert. Haar frustraties spreekt ze meestal niet uit. Daardoor voelt ze zich ongezien en loopt de spanning op, totdat ze verdrietig wordt of alsnog moet uitleggen wat er mis is.

Die conflictvermijding heeft volgens Chantal te maken met haar jeugd. Haar ouders maakten voortdurend ruzie over onder meer hun bedrijf, geld, dagelijkse zaken en elkaar. Als kind leerde ze dat ruzie onveilig was en dat voor jezelf opkomen tot problemen leidde. Ze trok zich terug, sprak haar gevoelens en wensen niet uit en probeerde zo onzichtbaar mogelijk te blijven. Ook twintig jaar nadat ze op haar zeventiende uit huis ging, reageert ze vaak vanuit die angst.

In haar relatie verwacht Chantal geregeld dat Brian aan haar gezicht ziet wat haar dwarszit. Ze ergert zich bijvoorbeeld als hij thuiskomt, eten verwacht en meerdere avonden gaat padellen, maar vindt het moeilijk om dat rechtstreeks te zeggen. Wanneer hij haar huilend aantreft, doet ze haar emoties soms af als hormonen. Ook met vriendinnen vermijdt ze duidelijke standpunten. Ze probeert bij conflicten iedereen gelijk te geven, waardoor ze tijdens een etentje door twee vriendinnen werd geconfronteerd met tegenstrijdige uitspraken. Niet omdat ze bewust manipuleert, maar omdat ze bang is iemand teleur te stellen.

Op haar werk leidt dezelfde houding tot misverstanden. In de commerciële dienstverlening luistert ze goed en komt ze vriendelijk over, maar ze durft klanten moeilijk duidelijk nee te verkopen. Zo wekte ze bij een klant de indruk dat een opdracht binnen twee dagen misschien haalbaar was, hoewel ze wist dat daar normaal minstens een week voor nodig was. Toen collega’s de opdracht afwezen, voelde de klant zich misleid. Chantal erkende tegenover zichzelf dat ze de verwarring had veroorzaakt door geen duidelijke grens te stellen. Ook neemt ze geregeld werk van collega’s over, om daar later over te klagen.

Brian wees haar een half jaar geleden op haar neiging om weinig ruimte in te nemen en stelde voor hulp te zoeken. Na enige aarzeling begon Chantal met gesprekken bij een psychotherapeut. Ze ontdekt daar dat haar conflictangst dieper zit dan ze dacht. Het doel is niet dat ze plotseling zeer assertief wordt, maar dat ze leert haar eigen behoeften serieus te nemen.

De therapeut laat haar oefenen met korte, concrete zinnen, zoals: “Dat komt mij niet uit”, “Daar ben ik het niet mee eens” en “Ik wil er eerst over nadenken.” Vooral die laatste geeft haar ruimte om niet automatisch ja te zeggen. Dat leverde al kleine successen op. Toen een vriendin haar uitnodigde voor een duur wellnessweekend, vroeg Chantal bedenktijd en zei daarna eerlijk dat het te duur was. De vriendschap bleef gewoon bestaan.

Ook tegen Brian spreekt ze zich iets vaker uit. Ze vertelde dat het huishouden te vaak vanzelf bij haar terechtkwam. Hoewel ze direct haar klacht afzwakte en Brian zich even aangevallen voelde, bleef ze in het gesprek. Uiteindelijk maakten ze een concrete afspraak; hij deed een keer de was. Voor Chantal is dat een bescheiden verandering, maar ook bewijs dat een grens aangeven niet automatisch tot ruzie of afwijzing leidt. De namen in het verhaal zijn vanwege privacy aangepast.