Carlijn ging voor 3 kinderen, maar heeft er nu 5: 'We zijn een heel spektakel dat voorbijkomt'

In dit artikel:

Carlijn en haar man Steven waren zeventien jaar samen en hadden met hun zoon Ubbe (7) en dochter Yza (6) aanvankelijk het gevoel dat hun gezin compleet was. Toen Yza naar de basisschool ging, begon het bij Carlijn toch weer te kriebelen. Ze besloten voor een derde kind te gaan, maar bij de eerste echo bleek onverwacht dat ze zwanger was van een eeneiige tweeling.

De meisjes deelden één placenta en één vruchtzak, waardoor het risico op het tweelingtransfusiesyndroom (TTS) groot was. Bij deze complicatie kan de bloedstroom tussen de baby’s ernstig verstoord raken. De zwangerschap verliep zwaar: Carlijn had vanaf zestien weken veel pijn, kon vanaf zeventien weken niet meer lopen en moest stoppen met werken. Rond de twintigwekenecho bleek dat een van de baby’s niet meer zichtbaar was en de andere veel groter was. In het ziekenhuis in Leiden onderging ze een foetoscopie waarbij bloedvaten met laser werden dichtgebrand om de bloedwisseling tussen de baby’s te stoppen.

Na weken van controles verloor Carlijn bij dertig weken vruchtwater. Ze werd opgenomen en moest bedrust houden om de zwangerschap zo lang mogelijk voort te zetten. Bij 33 weken diende de bevalling zich aan. De twee meisjes, Jane en June, werden met een laag geboortegewicht geboren. Ze hadden direct ademhalingsondersteuning nodig; Jane werd vanwege haar slechte start per ambulance naar Leiden gebracht. Na ongeveer een maand mochten de tweelingzusjes naar huis, aanvankelijk met sondevoeding en ondersteuning van de kinderthuiszorg. De eerste periode was volgens Carlijn vooral een kwestie van overleven, omdat ook de twee oudere kinderen aandacht nodig hadden.

Tijdens de kraamperiode wist Carlijn zeker dat ze niet opnieuw zwanger wilde worden. Ze liet een Mirena-spiraal plaatsen, maar bleef maandenlang extreem moe. Omdat bloedonderzoek geen afwijkingen liet zien, dacht ze dat haar uitputting door de zware zwangerschap, ziekenhuisperiode en gebroken nachten kwam. Toen ze zichzelf op een dag in de spiegel zag, deed ze een zwangerschapstest. Die bleek direct positief.

Bij de verloskundige bleek Carlijn al zeventien weken zwanger te zijn. Ze raakte in paniek en had aanvankelijk geen blij gevoel: ze wilde geen vijfde kind en schaamde zich voor de onverwachte zwangerschap. Na veel gesprekken probeerde ze de situatie te aanvaarden. Na 38 weken werd dochter Ziva gezond geboren. Haar rustige karakter en de liefde van haar broers en zussen hielpen Carlijn om haar komst te omarmen.

Het gezin met vijf kinderen, van wie drie lange tijd in de luiers zaten, is druk en financieel uitdagender. Carlijn werkt twee dagen, Steven heeft een bedrijf in tuinaanleg. Ze krijgen veel hulp van familie en vrienden, maar het huishouden en de voortdurende zorg zijn zwaar. Toch is Carlijn trots en dankbaar voor haar grote gezin, ook al heeft ze minder tijd voor zichzelf en sociale afspraken.