Britt en Bram hebben vier dochters en vijf gezinshuiskinderen: 'Ik gun ieder kind een fijn en veilig thuis'

In dit artikel:

Britt en Bram runnen samen een gezinshuis: een groot woonhuis waar kinderen die tijdelijk niet bij hun biologische ouders kunnen wonen, deel uitmaken van het dagelijks gezinsleven. Naast hun eigen kinderen wonen er meerdere gezinshuiskinderen. Het echtpaar benadrukt dat zij dit werk niet doen vanwege het geld, zoals mensen soms veronderstellen. Ze kiezen er juist bewust voor om hun inkomsten te besteden aan bijvoorbeeld vakanties met hun eigen gezin. Met hulp van twee medewerkers kunnen Britt en Bram af en toe vrij nemen, al blijft de zorg in de praktijk 24 uur per dag doorgaan.

Bram kwam door zijn moeder, die in een gezinshuis werkte, al vroeg met deze vorm van jeugdzorg in aanraking. Nadat hij vanuit de horeca was omgeschoold, werkte hij in het gezinshuis van zijn moeder. Britt sprong daar tijdens een verlofperiode bij. Toen ontdekten ze definitief dat dit leven bij hen paste. Voor de start van hun eigen gezinshuis werden ze bijna twee jaar gescreend, volgden ze testen en behaalde Bram de verplichte registratie voor professionele jeugdzorg. Ze kochten een huis met elf slaapkamers en lieten de komst van de gezinshuiskinderen samenvallen met de geboorte en opvoeding van hun eigen kinderen.

De redenen waarom kinderen bij hen wonen, lopen uiteen. Sommigen zijn door de kinderrechter uit huis geplaatst omdat hun thuissituatie onveilig was, bijvoorbeeld door huiselijk geweld of verwaarlozing. Andere ouders houden wel van hun kind en hebben hun leven grotendeels op orde, maar kunnen de intensieve zorg voor een kind met een lichamelijke of verstandelijke beperking niet alleen dragen. In zulke gevallen zien Britt en Bram zichzelf als co-ouders. Ook vingen ze een gevlucht kind op van wie de ouders nog in Afghanistan verbleven.

De kinderen leven niet gescheiden van het gezin. Ze delen het huis, de routines en de gezinsactiviteiten en krijgen een stabiele plek waar ze gewoon kind kunnen zijn. De medewerkers helpen met de verzorging en het huishouden, zodat Britt en Bram bijvoorbeeld samen naar schoolgesprekken of afspraken met instanties kunnen. Toch blijft het werk zwaar. Ze hebben geen duidelijke eindtijd en deden ook meerdere keren crisisopvang voor kinderen die door de politie uit huis waren gehaald. Het afscheid van kinderen die na enkele weken naar een andere plek vertrekken, valt Britt bijzonder zwaar.

Ook de eigen kinderen krijgen de moeilijke kanten van het werk mee. Ze maken crisisplaatsingen, conflicten met biologische ouders en soms zelfs politiebezoek mee. Onderzoek naar de gevolgen daarvan voor kinderen van gezinshuisouders is nog beperkt. Britt en Bram geloven desondanks dat hun kinderen er ook van leren, doordat ze van jongs af aan omgaan met mensen met verschillende achtergronden, mogelijkheden en ervaringen. Zo nam hun dochter een jongen in een rolstoel mee naar school om haar klasgenoten te laten zien wat hij wél kan.

Het gezin probeert tijd en aandacht eerlijk te verdelen. De gezinshuiskinderen houden contact met hun biologische ouders, terwijl Britt en Bram ook vinden dat hun eigen kinderen recht hebben op vakanties en tijd met hun ouders. Soms gaat het hele gezin op reis, maar dat betekent voor de ouders wel dat ze blijven werken. Er zijn vaste tradities, zoals een jaarlijks bezoek aan de Efteling, en met Sinterklaas krijgt ieder kind een eigen uitje. Britt maakt onderscheid tussen de vanzelfsprekende ouderliefde voor haar eigen kinderen en de diepe betrokkenheid bij de gezinshuiskinderen. Ze maakt zich om hen zorgen, steunt hen en viert hun successen; voor haar is dat veel meer dan alleen werk.

Op dit moment is er een plek vrij in het gezinshuis. Een nieuwe plaatsing wordt zorgvuldig voorbereid met observaties, rapporten, gesprekken met jeugdbeschermers en proefbezoeken. Het doel is te voorkomen dat een kind opnieuw moet verhuizen. Tegelijk bespreken Britt en Bram vanwege de leeftijd van hun dochters of ze nog jongens willen opvangen. Het contact met biologische ouders is belangrijk, maar soms ook moeilijk: Britt krijgt weleens te maken met scheldpartijen of bedreigingen. Ondanks de emotionele belasting en het gebrek aan rust hebben zij geen spijt van hun keuze. Ze vinden dat dit intensieve leven bij hen past.