Brenda is mantelzorger voor haar zoon (6) met diabetes type I: 'Ik moet 24/7 alert zijn'

In dit artikel:

Toen Gijs net één jaar oud was, kreeg hij tijdens de coronaperiode ernstige klachten: hij bleef overgeven, vroeg voortdurend om water en had droge luiers. De huisartsenpost dacht aanvankelijk aan doorkomende tandjes en adviseerde een flesje vruchtensap. De volgende ochtend drong zijn moeder erop aan dat hij werd onderzocht. In het ziekenhuis bleek Gijs ernstig uitgedroogd; hij lag dagenlang kritiek op de intensive care. De diagnose was diabetes type 1.

Zijn ouders moesten snel leren omgaan met prikken, sensoren en voortdurende controles. Gijs draagt een sensor die alarm slaat bij afwijkende waarden. ’s Nachts slaapt hij bij zijn ouders en krijgt hij bij een alarm in zijn slaap suikerlimonade. De traumatische ziekenhuisopname heeft bij zijn moeder zo’n grote impact gehad dat zij EMDR-therapie volgde.

De diabetes heeft het hele gezinsleven veranderd. Zijn moeder stopte met werken om hem op school tussen de middag te kunnen prikken en moet voortdurend alert zijn. Daardoor is haar sociale leven vrijwel verdwenen: vriendinnen haken af en anderen vinden het soms te spannend om Gijs op bezoek of op een kinderfeestje te laten komen. Ook opvang en logeerpartijen zijn nauwelijks mogelijk. De moeder maakt zich zorgen over de ontwikkeling van Gijs en was bang dat hij naar het speciaal onderwijs zou moeten, terwijl hij verder weinig mankeert. Ze zou graag weer werken en één dag zorgeloos kunnen leven, maar voorlopig staat de intensieve zorg voor haar zoon centraal.