Bitch of tragedie - de harde grenzen van Chappel Roan
In dit artikel:
Zangeres Chappel Roan raakte vorig jaar in opspraak nadat voetbalprof Jorginho Frello via Instagram Stories schreef dat zijn stiefdochter — Jude Law’s dochter — moest huilen omdat ze door de beveiliging van Roan van haar hotelkamer werd weggestuurd. Het gerucht ging viraal en paste naadloos bij Roans reputatie van strikte grenzen tegenover fans en pers. Roan bood later excuses aan, maar zei ook dat ze geen kind had gezien tijdens haar ontbijt en dat het niet haar beveiligers waren; haar nonchalante houding voedde de verontwaardiging alleen maar verder.
De schrijver van het originele stuk gebruikt deze casus om scherp te betogen tegen de reflexmatige woede op sociale media: men kiest snel een kant, vaak in het voordeel van wie het verhaal als eerste claimt, zonder te controleren of het klopt. Daarbij speelt volgens de auteur regelmatig misogynie mee: vrouwen in de openbare sfeer krijgen zwaardere, morele eisen opgelegd dan mannen en worden sneller gecast als “onaardig” of “bitch” wanneer ze hun grenzen bewaken.
Het essay plaatst Roans situatie in een bredere popcultuurtraditie. Diva’s als Madonna, Cher en Lady Gaga bouwden hun iconische status mede op het handhaven van afstand en onverschilligheid; dat beschermt hun autonomie en productie van kunst. Tegelijk waarschuwt de tekst voor de tragische uitkomst wanneer artiesten geen ruimte krijgen om voor zichzelf te zorgen — verwijzend naar Britney Spears’ jaren onder curatele en het voortijdig overleden talent van Amy Winehouse als voorbeelden van hoe destructieve publieke druk carrières en levens kan kapotmaken.
Als tegenwicht tegen de dramatische moraalveroordeling pleit de auteur voor het normaliseren van grenzen: het is niet per se schadelijk dat een ster streng optreedt; kinderen leren soms ook dat “nee” bij iemand hoort. Bovendien wijst de schrijver op een positief neveneffect: na incidentele harde woorden tegenover paparazzi (bijvoorbeeld tijdens de VMAs 2024) ontstond later meer respect van de pers. Conclusie: popsterren lopen het risico óf als “bitch” bekend te raken óf tragisch te eindigen — de voorkeur van de auteur gaat duidelijk uit naar het eerste.