Beroepsmilitair Mandy werd voor de VereNigde naties uitgezonden naar Libanon
In dit artikel:
In december 2024 keerde Mandy terug naar Nederland na een jaar als militair genderadviseur bij de VN-vredesmacht UNIFIL in Naqoura, Zuid-Libanon, vlak bij de grens met Israël waar Hezbollah actief is. Haar periode daar viel in de spanningen rond de oorlog in Gaza: dagelijkse beschietingen en bombardementen maakten de laatste maanden extreem onrustig. Vaak zat ze urenlang in een bunker met helm en kogelvest, terwijl de explosies steeds dichterbij kwamen.
Mandy komt uit een militaire familie, maar begon haar loopbaan in de cosmetica en stapte later via de Koninklijke Militaire Academie in als beroepsmilitair. Ze had al meerdere uitzendingen achter de rug (Irak, Mali, Afghanistan), maar de missie in Libanon was uniek omdat ze het hele jaar de enige Nederlander op de basis was. Die isolatie vergde snel wennen: al na vijf minuten op de basis moest ze een bunker in bij een bombardement. Bewegingsvrijheid werd beperkt door drie veiligheidsniveaus; bij level 3 moest iedereen direct schuilen. Toen Israël eiste dat VN-militairen het gebied zouden verlaten, bleef de missie juist als buffer tussen partijen fungeren — waardoor de blauwhelmen zelf doelwit werden.
Haar functie richtte zich op het integreren van genderperspectieven in militaire operaties. Ze gaf trainingen aan internationale collega’s over hoe om te gaan met lokale vrouwen (veelal moslima’s), het belang van vrouwelijke militairen op patrouilles en hoe operationele beslissingen — zoals de keuze van een route langs een meisjesschool of markt — gevolgen hebben voor de veiligheid van burgers. Het doel was om alle bevolkingsgroepen te zien en hun stem binnen operaties te laten doorklinken.
Persoonlijke tegenslagen maakten de missie extra zwaar: ze vloog dat jaar drie keer terug naar Nederland vanwege het uiteenvallen van haar vierjarige relatie, het overlijden van haar opa en de openhartoperatie van haar vader. Toen de veiligheidssituatie escaleerde, moest ze noodplannen maken en noodrantsoenen aanleggen. Communicatie met collega’s in Nederland verliep niet altijd soepel; ze voelde zich soms genegeerd en alleen met de verantwoordelijkheid om te blijven functioneren. Extra voedselpakketten uit Beiroet en de praktische mentaliteit van het leger hielpen haar door periodes van stress en gewichtsverlies heen.
Tegelijkertijd ontstond op de basis een netwerk van steun: vriendschappen met collega-blauwhelmen uit landen als Estland en Ierland, contact met een ambulancebroeder uit Beiroet en gezamenlijke zorg voor dieren die ze tijdens patrouilles vonden. Die dieren boden haar troost en afleiding temidden van voortdurende dreiging. Ze beschrijft ook hoe gevaar op den duur een soort nieuw normaal werd en hoe mensen zich opmerkelijk snel aanpassen.
Het jaar in Libanon liet diepe sporen na. Vlak voor kerst werd er in 2024 een staakt-het-vuren overeengekomen, waarna Mandy veilig naar huis kon. Thuis vond ze weinig aanknopingspunten om haar ervaringen te delen, dus begon ze op te schrijven — eerst om te ordenen, later om te verwerken — wat uiteindelijk tot een boek leidde. De missie confronteerde haar met angst en verlies, maar ook met moed, verbondenheid en momenten van licht. Het veranderde haar kijk op het leven; ze stelt grotere levensvragen, laat rigide plannen los en zoekt naar wat haar echt drijft. Op haar lichaam draagt ze een tattoo in het Arabisch met de woorden: "Alles is geschreven", een uitspraak die haar in moeilijke momenten rust gaf.