Astrid startte een speciaal escortbureau voor mensen met een beperking
In dit artikel:
Een vrouw vertelt hoe een documentaire over seksueel dienstverleners voor mensen met een beperking haar jarenlang bezighield en haar uiteindelijk deed besluiten zelf een escortbureau voor deze doelgroep op te zetten. Haar persoonlijke motivatie kwam voort uit ervaring met haar jongere broer, die met het syndroom van Down geboren is en in een rolstoel woont. In de instelling waar hij verblijft zag ze hoe personeel worstelt met de intieme behoeften van bewoners: er zijn protocollen, maar de dagelijkse praktijk en het taboe maken het moeilijk om aanraking en seksualiteit goed te bespreken of te faciliteren.
Toen ze minder ging werken kreeg ze de ruimte om haar idee uit te werken. Ze onderzocht de markt en constateerde een groot tekort aan dienstverleners die gespecialiseerd zijn in mensen met een beperking; te vaak wordt aangenomen dat deze groep geen behoefte aan intimiteit heeft. Om te weten of het werk haalbaar en ethisch uitvoerbaar was, besloot ze in eerste instantie zelf dienstverlening te bieden. Toen ze haar partner Arjan op de hoogte bracht, reageerde hij eerst geschokt en bezorgd: zijn weerstand bleek deels voort te komen uit angst haar te verliezen en niet uit inhoudelijke bezwaren. Na een intake met een cliënt en vooral na het bijwonen van een symposium over erotiek en beperking veranderde zijn kijk. Hij kreeg inzicht in de eenzaamheid van cliënten en hoe belangrijk lichamelijke aanraking voor hen kan zijn.
Arjan draaide bij en ging actieve steun bieden: hij hielp bij de opzet van een eenvoudige website, paste zijn werkplanning aan en verzorgt inmiddels de administratie. Twee jaar na de start functioneert het bureau stabiel: ze werken samen met zorginstellingen, hebben een wachtlijst en zijn overgestapt op drie jonge vrouwen die de diensten verlenen. De oprichtster verricht zelf geen diensten meer, maar leidt en coördineert het bureau. Volgens haar beleven veel cliënten meer zelfvertrouwen en voelt ook Arjan trots bij het ontvangen van bedankjes; het project heeft bovendien voor nieuwe openheid in hun huwelijk gezorgd, met gesprekken over verlangen, aanraking en kwetsbaarheid die voorheen niet werden gevoerd.
Het verhaal belicht zowel persoonlijke motivatie als maatschappelijke lacunes: het gebrek aan gespecialiseerde dienstverlening, het doorbreken van een hardnekkig taboe en de noodzaak van respectvolle, goed afgebakende zorg rondom intimiteit voor mensen met een beperking. Als aanvullende context: dergelijke initiatieven vragen doorgaans duidelijke afspraken over toestemming, professionele omgangsvormen en samenwerking met zorginstellingen om de veiligheid en waardigheid van cliënten te waarborgen.