Anniek (72) reist met haar bus langs de Europese kust
In dit artikel:
Anniek (72) vertrok op 6 april 2025 in een omgebouwde schoolbus — zelf gedoopt Joanne — en reist sinds die datum langs de kusten van Europa. Op een winterse dag videobelt ze vanaf een camperplaats bij Porto, waar het ’s middags zo’n vijftien graden is. Waar ze vroeger een lofthotel in de Ardèche runde met honderd bedden, appartementen, feestzaal en wellness, ruilt ze dat hectische ondernemersbestaan in voor een sober, comfortabel leven op wielen: een goede badkamer, een ruime keuken en een fijn bed zijn voor haar essentieel, verder houdt ze het minimaal.
Het avontuur ontstond nadat ze het hotel na twintig jaar uiteindelijk verkocht — het beheer bleek haar niet te liggen en het bedrijf werd een last door overstromingen, diefstal en andere problemen. Geïnspireerd door de tv-serie De Columbus, waarin een gast met een omgebouwde schoolbus reist, wilde ze hetzelfde: vrij langs de kust trekken en af en toe gezelschap hebben van wisselende passagiers. Ze kocht een recente schoolbus om technische problemen te vermijden, liet die professioneel ombouwen en moest daarna nog keuringen, verzekering en een vrachtwagenrijbewijs regelen. Pas twee weken vóór vertrek had ze voor het eerst écht in de bus gereden; de dag van vertrek werd ze uitgezwaaid door vrienden, familie en dorpsgenoten.
Het reisconcept: Anniek reist meestal alleen maar neemt regelmatig gasten mee. Na een kranteninterview explodeerde haar mailbox van mensen die wilden meerijden. Via een formulier op Joannebus.blog en een videocall selecteert ze reizigers; inmiddels hebben zo’n vijftien onbekenden langere tijd met haar meegeweest, naast vrienden en familie. De samenstellingen zijn divers — van 28-jarigen tot mensen boven de zestig — en voeren tot diepe gesprekken en onverwachte vriendschappen. Kleine ontmoetingen, zoals een gezamenlijke barbecue met een Iraans studentenstel in Porto, kleuren haar dagen.
Anniek is fysiek vitaal; ze let al haar leven op voeding en beweging — een gewoontenpatroon deels ingegeven door vroeg verlies in de familie en medische ervaringen als kind. Ze loopt hard en doet elke ochtend eenvoudige oefeningen in de bus. Haar voorkeur gaat uit naar water en kustlandschappen: ze is opgegroeid aan de Belgische kust en geniet van uitzichten op kliffen, stille stranden in het laagseizoen en het contact met lokale bewoners. Massatoerisme in het hoogseizoen ervaart ze soms als storend, maar met wat zoeken vindt ze rustige plekken buiten de drukte.
Praktisch en mentaal is ze voorbereid: ze accepteert alleen wat ze écht nodig heeft aan boord en onderhoudt de bus bewust netjes. Angst kent ze nauwelijks; in onvoorziene situaties noemt ze zichzelf oplossingsgericht en kalm. Haar plan is eenvoudig en flexibel: geen strak einddoel, wel een richting — de kusten van Europa blijven volgen, met de zee aan haar rechterhand. Ze hoopt de komende tien jaar door te reizen; wat daarna komt, weet ze niet, maar een verpleeghuis ziet ze niet zitten. Op dit moment waardeert ze haar leven ver boven het niveau van vroeger als hotelhouder en geeft zichzelf een hoge beoordeling voor de vrijheid en voldoening die haar busleven haar brengt.