Annemieke (56) verloor onverwacht haar dochter (19) en startte Stichting Anne-Bo

In dit artikel:

Op zondag 13 oktober 2019 kreeg Annemieke het bericht dat haar oudste dochter Anne-Bo plotseling was overleden in haar studentenhuis in Amsterdam. Anne-Bo, die bijna twintig zou worden, was gezond en sportief, maar overleed binnen enkele uren aan myocarditis, een ontsteking van de hartspier. Voor haar moeder stond het leven vanaf dat moment volledig stil. Ze kon aanvankelijk nauwelijks praten, lopen of dagelijkse dingen doen. Hoewel ze inmiddels functioneert, blijft het verdriet blijvend aanwezig en voelt het gezin nooit meer compleet.

Anne-Bo was een vrolijke, sociale en betrokken jonge vrouw. Ze hielp mensen die buiten de groep vielen en kwam op voor anderen. Ze was zich bovendien bewust van ongelijkheid en wilde iets betekenen voor mensen met minder kansen. Uit angst dat haar dochter vergeten zou worden, besloot Annemieke daarom een stichting in haar naam op te richten voor meisjes die wel willen studeren, maar dat door armoede, een vluchtverleden, het ontbreken van ouders of een onveilige thuissituatie niet vanzelfsprekend kunnen.

Na gesprekken met deskundigen over kansengelijkheid ontdekte Annemieke dat financiële steun alleen niet volstaat. De meisjes hebben ook behoefte aan een rolmodel, coach en praktisch netwerk. Stichting Anne-Bo koppelt hen daarom aan vrouwelijke coaches uit onder meer het bedrijfsleven, de medische wereld en de wetenschap. Daarnaast krijgen zij een studiebeurs, laptop en boeken en, waar nodig, hulp bij huisvesting.

De stichting is inmiddels uitgegroeid tot een landelijke organisatie die ongeveer zeshonderd meisjes ondersteunt. Annemieke ziet hoe aanvankelijk onzekere deelnemers door de steun vertrouwen krijgen en groeien. Ook haar jongste dochter Annemieke werkt inmiddels bij de stichting. Koningin Máxima bracht er een werkbezoek en sprak met enkele studentes.

Voor Annemieke is de stichting zowel een manier om anderen te helpen als om Anne-Bo’s naam en idealen levend te houden. De meisjes sturen haar berichten op bijzondere dagen en vertellen haar geregeld hoe Anne-Bo met hen meegaat, bijvoorbeeld via een tas met haar naam. Dat biedt troost, vooral op momenten waarop het gemis extra zwaar is.

Vroeger werkte Annemieke als headhunter, maar na het verlies koos ze bewust voor werk met meer zingeving. De stichting geeft haar leven opnieuw richting, zonder dat het trauma of het verdriet verdwijnt. Ze wil de organisatie zo stevig maken dat die ook zonder haar kan doorgaan, zodat steeds meer meisjes de kans krijgen om te studeren. Zelf probeert ze vooral per dag te leven en zolang ze kan Anne-Bo’s naam te laten voortleven.