Anne herstelde van haar eetstoornis: 'Het gevecht ligt niet op je bord, maar speelt zich af in je hoofd'

In dit artikel:

Anne kijkt terug op een zorgeloze jeugd met haar ouders en jongere zus, met wie ze een sterke band kreeg doordat het gezin een halfjaar in Afrika woonde. Haar vader deed daar ontwikkelingswerk en hielp een school opbouwen. De confrontatie met de armoede en het onderwijs onder minimale omstandigheden maakte diepe indruk op haar.

Na terugkeer in Nederland bleek Anne dankzij thuisonderwijs op een hoger niveau te zitten. De twijfel van school daarover maakte haar onzeker en wakkerde een sterke bewijsdrang aan. Ze ging intensief studeren, trok zich terug en ontwikkelde het gevoel dat ze elk moment door de mand kon vallen. Nadat ze twee keer was uitgeloot voor psychologie, begon ze aan human resource management, een studie die haar weinig voldoening gaf.

Via een fitnessprogramma vond ze aanvankelijk meer zelfvertrouwen en plezier. Ze ging echter steeds minder eten en steeds meer bewegen. De focus op calorieën en sport groeide uit tot een ernstige eetstoornis. Anne zag zelf lange tijd niet hoe ongezond ze was geworden, totdat ze flauwviel. Haar ouders drongen aan op hulp; uiteindelijk werd ze drie maanden opgenomen in een kliniek om medisch gevaar af te wenden. Psychisch herstel bleek daarna nog een langdurig proces.

Tijdens haar opname begon Anne met vloggen. Na haar ontslag deelde ze online hoe het was om met een eetstoornis te studeren en later ook hoe haar herstel verliep. Ze liep met begeleiding een halve marathon, een belangrijke persoonlijke overwinning, en werd vervolgens geselecteerd voor het televisieprogramma ‘Anorexia Eetclub’. De aandacht maakte haar bekend, maar zorgde ook voor druk, omdat anderen haar als hersteld voorbeeld zagen terwijl ze zelf nog worstelde.

In haar boek ‘Het ommetje’ beschrijft Anne haar eetstoornis, herstel en de invloed daarvan op haar familie. Ze benadrukt dat herstel geen rechte lijn is en dat de kern niet alleen over eten of gewicht gaat, maar over leren omgaan met angst en weer het leven aangaan. Anne wil lotgenoten en hun naasten praktische handvatten geven. Inmiddels gebruikt ze geen weegschaal meer, kijkt ze neutraler naar haar lichaam en wil ze laten zien dat herstel mogelijk is.