Anna: 'Ik zie vreselijk op tegen de feestdagen, zo zonder mijn kind'
In dit artikel:
Een alleenstaande moeder beschrijft hoe de relatie met haar negentienjarige dochter Anouk verbroken is nadat de dochter vorig jaar op kamers ging in Utrecht en altijd meer afstand zocht. Sinds haar tienerjaren heeft de moeder Anouk alleen opgevoed, wat hun band intens maakte; die nabijheid veranderde echter in bezorgdheid en controle toen Anouk als student meer onafhankelijkheid wilde. De moeder begon haar dochter vaak te appen, huisgenoten uit te vragen en zelfs stiekem naar haar werk te gaan om te controleren of alles veilig was. Wat voor haar uit liefde voelde, ervoer Anouk als verstikkend.
In maart escaleerde het: na een onenigheid stelde Anouk dat ze “geen contact” wilde. Ze blokkeerde haar moeder op WhatsApp en reageerde niet op brieven, e-mails of kaartjes. De moeder probeerde daarna nog van alles — bloemen bezorgen op een nieuw adres, familie inschakelen en in september een lange e-mail met excuses sturen — maar kreeg geen reactie. Het uitblijven van contact deed haar diep verdriet en leidde tot een moment van inzicht: haar herhaalde pogingen om contact te zoeken duwden Anouk waarschijnlijk alleen maar verder weg.
Om met het verlies en het terugtrekken om te leren gaan, zocht de moeder hulp via haar huisarts en spreekt ze wekelijks met een psychotherapeut. In therapie kwam naar voren dat haar controlerende gedrag deels voortkomt uit de angst om verlaten te worden: na een scheiding heeft ze nooit opnieuw gedate en is ze bang om niet meer nodig te zijn. Bovendien blijkt haar opvoeding — een afstandelijke moeder — onbewust het tegenovergestelde te hebben aangewakkerd; zij had zich voorgenomen juist altijd beschikbaar en betrokken te zijn, maar is daarin doorgeslagen. Als oefening schrijft ze brieven aan Anouk die ze niet verstuurt en leert ze vertrouwen geven en zichzelf los te maken zonder haar moederschap te ontkennen.
De naderende feestdagen maken de situatie extra pijnlijk. Tradities en gezamenlijke rituelen zijn afwezig, waardoor zij worstelt met een gevoel van leegte en het vermijden van plekken vol ‘gezelligheid’. Toch houdt ze hoop dat afstand tijdelijk is en dat de moeder-dochterband niet definitief verbroken is. Ze heeft een eenvoudige kerstkaart geschreven zonder verwachtingen, die via haar zus mogelijk bij Anouk terechtkomt.
Om privacyredenen zijn de namen in het verhaal veranderd. Als context: familieruzies en ouder-kind-ontwrichting komen regelmatig voor bij de overgang naar volwassenheid; professionele begeleiding kan helpen om communicatiepatronen te doorbreken en zowel rouw als zelfreflectie te verwerken.