Andrea ging op zoek naar haar Colombiaanse moeder: 'Ze heeft altijd gehoopt dat ik haar ooit zou terugvinden'

In dit artikel:

Andrea groeit als geadopteerd Colombiaans meisje op in het Friese IJlst, in een warm en stabiel gezin. Haar ouders vertellen haar altijd dat ze geadopteerd is, maar in haar omgeving merkt ze voortdurend dat ze als anders wordt gezien. Zo wordt haar afkomst gekoppeld aan drugscriminaliteit en wordt ze als kind buitengesloten. Omdat ze uit een zogenoemd derdewereldland komt, wordt bovendien ten onrechte aangenomen dat ze minder intelligent is. Pas op de middelbare school blijken haar dyslexie en dyscalculie de oorzaak van haar leerproblemen.

In haar jeugd leert Andrea zich sterk aan te passen en vooral niet op te vallen. Tijdens haar studie in India, waar ze sportlessen geeft aan vrouwen in een blijf-van-mijn-lijfhuis, wordt ze geconfronteerd met moeders die hun kinderen noodgedwongen hebben afgestaan. Dat maakt haar eigen adoptieverhaal opnieuw voelbaar. Ze besluit haar biologische moeder in Colombia te zoeken.

Een documentaire uit de tijd dat Andrea in een Colombiaans kindertehuis verbleef, helpt haar daarbij. Daarin is haar hoogzwangere moeder te zien, die uitlegt dat ze haar baby door armoede moet afstaan en hoopt dat haar dochter haar later zal terugvinden. Met steun van haar adoptieouders en hulp uit Colombia wordt Andrea’s biologische moeder binnen drie maanden gevonden. Via MSN maakt ze eerst contact met een biologische broer, waarna ze naar Colombia reist.

De ontmoeting met haar moeder is warm en emotioneel, maar brengt ook verdriet en rouw met zich mee. Andrea beseft hoeveel verjaardagen en jaren samen ze hebben gemist. Haar moeder blijkt jarenlang te zijn mishandeld en uit angst voor geweld van Andrea’s vader te hebben gehandeld. Andrea voelt geen boosheid, maar wel mededogen en pijn over haar afkomst. Ze besluit de familietrauma’s niet verder door te geven.

Na een periode op Curaçao verhuist Andrea met haar partner naar Medellín. Daar voelt ze zich voor het eerst echt thuis. Tijdens de coronapandemie deelt ze voedsel uit in arme wijken en hoort ze veel verhalen over geweld en misbruik. In een boksschool ontdekt ze haar doel: meisjes en jonge moeders sterker maken.

Ze richt de stichting Mi Barrio Mi Sueño op, die inmiddels honderden vrouwen en meisjes in La Honda ondersteunt. De stichting biedt bokstrainingen, psychologische en sociaal-emotionele begeleiding, coaching, Engelse lessen, creatieve workshops en voedselhulp. Via een sieradenproject helpt ze vrouwen bovendien aan een eigen inkomen.

Sinds Andrea zelf moeder is geworden, wil ze haar dochter veiligheid en onvoorwaardelijke geborgenheid geven. Toen haar biologische moeder haar kleindochter vasthield, voelde dat voor Andrea als een helend moment voor drie generaties vrouwen. Ze ziet zichzelf niet meer als uitsluitend Nederlands, Fries of Colombiaans, maar als een wereldburger die haar eigen plek mag innemen.