Amory is getrouwd met een Masai-krijger: 'Ik heb minder, maar voel me zo veel rijker'

In dit artikel:

Amory, een vrouw uit Amsterdam met een keurige studie- en carrièregeschiedenis, ruilde haar stadsleven in voor een bestaan in een Masai-dorp in Tanzania nadat een reis in 2022 haar diep raakte. Wat begon als een vakantie in een safarilodge leidde tot een onverwachte ontmoeting met Kangai, een Masai-krijger. Na terugkeer naar Nederland liep haar relatie stuk; het contact met Kangai hield aan via berichten en binnen een jaar vloog ze opnieuw naar Tanzania om te ontdekken dat haar gevoelens geen vluchtige vakantieblijdschap waren.

Kangai groeide snel uit van fascinatie tot partner: zij verbleef in zijn boma (kleine gemeenschap) met zo’n 35 familieleden, leerde leven in modder- en takkenhutten zonder elektriciteit of stromend water, en sliep zelfs een nacht op een koeienhuid terwijl hyena’s klauwden in de verte. De ontvangst door de gemeenschap was intens: rituelen zoals het besprenkelen met koeienmelk maakten snel duidelijk dat ze werd opgenomen. Toen Kangai later zonder paspoort naar Nederland moest komen, was zijn komst een cultuurschok voor hem (roltrappen, stoplichten) maar hij werd hartelijk omarmd door Amory’s omgeving.

Na de huwelijksvoltrekking woont het paar inmiddels al een jaar in Tanzania, op de plek waar ze zich het meest thuis voelen. Hun dagelijks leven is simpel en ritmisch: vroeg opstaan om dieren te verzorgen, samen eten, en werken. Amory combineert lokaal werk — ze helpt via een eigen stichting weduwen met ondernemerschap en watervoorzieningen — met freelancewerk als operationeel manager voor een Nederlandse organisatie en een reisbureau dat ze samen runnen. De natuur, de sterren en de sociale verbondenheid geven haar rust en een gevoel van diepe zingeving dat ze in Nederland miste.

Tegelijk erkent ze de harde kanten van het bestaan en van de Masai-cultuur. Vrouwen dragen veel fysieke lasten: uren lopen naar de waterput, zware jerrycans sjouwen, koken en zorgen zonder moderne gemakken. Tradities zoals vrouwelijke genitaliële mutilatie, uitgehuwelijkte jonge vrouwen en polygamie blijven bestaan; sommige rituelen zijn schrijnend (bloeddrinken bij ziekten, jongens die op jonge leeftijd de wildernis ingaan als krijgers). Amory ziet de complexiteit: cultuur is meerlagig en je kunt niet zomaar gebruiken wegnemen zonder verlies van identiteit, maar ze worstelt ook met welke praktijken ze wil doorgeven aan een eventuele dochter.

Persoonlijk achtergrond- en geloofsaspect speelt een grote rol in haar verhaal. Het verlies van haar zus — “mijn zusje stapte vorig jaar uit het leven” — vormt een dagelijks verdriet dat zij zegt lichter te kunnen dragen in de gedeelde gemeenschap en met troost uit haar christelijk geloof. Ook prijst ze Kangai om zijn emotionele intelligentie en zijn bewuste keuze voor monogamie, iets wat haar zekerheid geeft over de relatie.

Amory blijft ambitieus, maar haar doelen verschuiven: minder gericht op carrière en comfort, meer op betekenis, gemeenschapszin en behoud van wat van waarde is in zowel de Masai- als de westerse wereld. Ze staat nog in een observatiefase over hoe ze haar twee levenwerelden wil verbinden en welke tradities ze wil doorgeven. Conclusie: waar haar eerdere leven draaide om individuele prestaties en gemak, heeft Ze nu gekozen voor een ruwer, eenvoudiger bestaan waarin verbinding, gedeelde zorg en geloof centraal staan — een leven waarvan ze zegt dat het haar rijker heeft gemaakt, ondanks het gemis van vrienden en sommige westerse gemakken.