8 vrouwen over die onvergetelijke leraar: 'Ik ervoer voor het eerst onvoorwaardelijke liefde'

In dit artikel:

In een reeks persoonlijke verhalen vertellen volwassenen over leraren en andere mentoren die tijdens of na hun schooltijd een blijvende invloed op hen hadden. Hun steun bestond niet altijd uit grote gebaren: soms was het vooral aandacht, begrip of het bieden van een veilige plek.

Maysa (35) groeide op in een gewelddadig gezin en hield haar problemen geheim op school. Een mentor en conrector merkten dat ze vaak afwezig was en zorgden ervoor dat ze zich buiten de klas kon terugtrekken voor een gesprek en een kop thee. Zonder rechtstreeks naar haar thuissituatie te vragen, boden ze haar rust en acceptatie. Daardoor verbeterden ook haar prestaties voor wiskunde. Jaren later realiseerde Maysa zich pas hoeveel deze aanpak voor haar had betekend.

Jacco (53) kijkt met terugwerkende kracht anders naar zijn vroegere mentor en docent Engels, mevrouw Breukhoven. Tijdens een reünie, ongeveer veertig jaar na zijn schooltijd, bleek dat zij haar oud-leerlingen en zelfs hun cijfers nog opmerkelijk goed kende. Haar betrokkenheid, die hij als scholier niet herkende, maakte diepe indruk op hem.

Maya (29) bleef twee keer zitten op het vmbo voordat dyslexie werd vastgesteld. Ze was haar vertrouwen in zichzelf kwijtgeraakt, totdat haar lerares Nederlands teksten voorlas en regelde dat Maya haar examen met gesproken teksten mocht maken. Dankzij die aanpassing begreep ze de vragen wel, haalde ze haar diploma en hervond ze haar zelfvertrouwen.

Colette (62) noemt de Vietnamese boeddhistische leraar Thich Nhat Hanh, die zij in 2012 tijdens een retraite ontmoette, een belangrijke gids. Hij leerde haar aandachtig te ademen, in het heden te blijven en ook moeilijke gevoelens met zorg te benaderen. Volgens zijn visie begint begrip voor anderen bij goed voor jezelf zorgen. De lessen over innerlijke rust en onvoorwaardelijke acceptatie helpen Colette nog altijd in moeilijke periodes.

Lexxi (37) voelde zich als scholier grotendeels onzichtbaar. Ze haalde goede resultaten, maar sprak op school niet over haar diabetes type 1 en haar ziekenhuisbezoeken. Pas bij haar diploma kreeg ze een handgeschreven brief van de rector, waarin hij zijn bewondering uitsprak voor de manier waarop ze ondanks haar ziekte haar schooltijd had doorlopen. Die erkenning gaf haar de blijvende overtuiging dat mensen haar wel degelijk zagen.

Judith (51) bewonderde haar leraar klassieke talen Frits Partouns om zijn enthousiasme en menselijkheid. Twintig jaar na haar schooltijd mailde ze hem tijdens een moeilijke periode: na een langdurige verslaving en het afbreken van haar studie voelde ze zich mislukt. Partouns reageerde inhoudelijk op haar vragen over onderwijs en wees ook op de groeiende scheiding tussen voornamelijk witte, veilige categoriale gymnasia en andere scholen. Zijn maatschappelijk betrokken visie hielp Judith later beseffen dat ze niet hoefde te voldoen aan de sociale bubbel waarin ze was opgevoed. Zelfs na zijn pensionering bleef zijn reactie voor haar betekenisvol.

Mirjam (58) belde als vijftienjarige ’s avonds haar mentor, meneer Van den Bos, omdat een klasgenoot suïcidale gedachten had en thuis niet terechtkon. De mentor beloofde contact met de jongen op te nemen. Mirjam weet niet wat er daarna precies gebeurde, maar is opgelucht dat haar oud-klasgenoot nog leeft.

Annabel (57) verhuisde als elfjarige tijdelijk naar Frankrijk en sprak daar geen Frans. Haar meester, Monsieur Selvi, besteedde maandenlang iedere middag extra tijd aan haar taalonderwijs. Dankzij zijn geduld beheerste ze de taal na drie maanden redelijk goed. Ook de tennis- en skilessen die hij organiseerde, maakten hem onvergetelijk. De verhalen laten zien dat betrokken opvoeders leerlingen soms helpen zonder dat die steun meteen wordt herkend.